สุดท้ายซ่งชิงเหอก็ทนเสียงอ้อนของหนิงหนิงน้อยไม่ไหว จึงอุ้มเธอขึ้นไปด้วยกัน ส่วนถวนถวนกับหยวนหยวน ลูกหมาสองตัวก็วิ่งดุ๊กดิ๊กตามหลังเธอไปติด ๆ
ลู่หวยเฉินมองแผ่นหลังของซ่งชิงเหอก่อน จากนั้นก็หันไปมองลูกหมาสองตัว พวกมันตัวกลมตุ้ยนุ้ย ขาสั้น ๆ แต่กระโดดเก่งมาก กระโดดดึ๋ง ๆ ไม่กี่ทีก็ขึ้นบันไดได้แล้ว
แถมยังส่งเสียงหงิง ๆ เห่าโฮ่ง ๆ เป็นระยะ
เขารู้สึกว่าถวนถวนกับหยวนหยวนดูร่าเริงกว่าแต่ก่อนอยู่หน่อย ก่อนหน้านี้พวกมันแทบไม่เห่าเลย เขาไม่เคยได้ยินเสียงเห่าของพวกมันสักครั้ง
ซ่งชิงเหออุ้มหนิงหนิงน้อยขึ้นไปชั้นสอง ยังไม่ทันถึงหน้าห้องเรียน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังออกมา
เหมือนมีคนกำลังทะเลาะกันหรือเปล่า?
เธอรีบเดินไปถึงหน้าห้องเรียน เห็นตัวแทนเฉินยืนอยู่หน้ากระดาน สีหน้าจนใจ ส่วน “นักเรียน” กว่ายี่สิบคนในห้องกำลังด่าทอกันอย่างดุเดือด
เสียงดังอื้ออึง แถมเต็มไปด้วยคำหยาบ ห้องเรียนทั้งห้องราวกับตลาดสด ต้องตั้งใจฟังถึงจะแยกคำด่าออกและจับใจความได้
ซ่งชิงเหอไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่ยืนอยู่ตรงประตูเพื่อมองหาหลิวซิ่ว
หาไม่ยากเลย แวบเดียวก็เห็นแล้ว
หลิวซิ่วยืนอยู่กับป้าเจิ้ง ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนแล้ว กำลังปล่อย “เวทมนตร์โจมตี” ใส่หวังเอ้อร์ฮวากับหวังเจาเตี้ยน
ทั้งร้องทั้งเต้นพลางด่าทอ
หวังเอ้อร์ฮวากับหวังเจาเตี้ยนก็ไม่ยอมน้อยหน้า ปากพึมพำไม่หยุด แถมยังทำท่าทางยั่วโมโหอย่างกระทืบเท้าเป็นระยะ
คนอื่น ๆ ในห้องก็พากันล้อมวงเถียงกันเรื่องผู้หญิงทั้งสี่คน