หลิวซิ่วเพิ่งนึกออกว่าใครคือพี่ชายคนโตของลูกสะใภ้ หวงชุ่ยฮวาเพื่อนสนิทวัยเดียวกันก็คล้องแขนเธอไว้ พลางกระซิบกระซาบอย่างคนชอบซุบซิบว่า “คนตระกูลซ่งนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ ตอนนี้ตระกูลจางถูกบีบจนต้องรับผิดชอบแล้ว ถ้าหนูน้อยจางหลิงไม่แต่งกับซ่งต้าเฉียง หมู่บ้านแถวนี้อีกหลายหมู่บ้านก็คงไม่มีใครยอมแต่งกับเธอแล้ว”
“หมายความว่ายังไง เธอบอกว่าซ่งต้าเฉียงกับจางหลิงเมื่อคืน...” หลิวซิ่วไม่คิดเลยว่าซ่งชิงหย่ายังไม่ทันลงมือ พี่ชายคนโตอย่างซ่งต้าเฉียงกลับชิงลงมือก่อนเสียแล้ว
ช่างเป็นครอบครัวตัวร้ายกันทั้งบ้านจริง ๆ
หวงชุ่ยฮวาคล้องแขนเพื่อนสนิทแล้วเดินไปพลางเล่าไปพลาง “ก็ใช่น่ะสิ เช้านี้ฉันออกไปก็ได้ยินคนพูดกันแล้ว ซ่งต้าเฉียงกลัวคนจับได้ เลยรีบปั่นจักรยานกลับบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
โธ่เอ๊ย ได้ยินว่าเสื้อผ้ากางเกงยังใส่ไม่เรียบร้อยเลย ถ้าฉันเป็นคนตระกูลจางนะ จะถลกหนังเขาให้ได้!”
น้ำเสียงฟังดูชอบธรรม แถมยังเจือความโมโหอยู่หน่อย ๆ
หลิวซิ่วถามอย่างประหลาดใจ “มีคนเห็นกับตาเลยเหรอ”
เธอนึกว่าเป็นแค่ข่าวลือที่บ้านไหนสักบ้านปล่อยออกมาเสียอีก
“ป้าซานฮวากับคุณตาหลี่เห็นซ่งต้าเฉียงออกมาจากบ้านตระกูลจางกับตาตัวเอง กางเกงยังห้อยอยู่ตรงขาเลยนะ ถ้าไม่เห็นกับตาแล้วจะพูดออกมาได้ยังไง!” หวงชุ่ยฮวาพูดราวกับเป็นเรื่องจริงแน่นอน
ตอนนี้เรื่องนี้ลือไปทั่วหมู่บ้านแล้ว ฟังแล้วทั้งน่าอับอายทั้งไม่อยากเชื่อ
หลิวซิ่วพยักหน้า “ซ่งต้าเฉียงนี่ทำอะไรไม่เกรงกลัวใครเกินไปแล้ว ทั้งสองบ้านยังไม่เคยพบหน้ากันเลย เรื่องแต่งงานก็ยังไม่ได้คุยกัน แบบนี้มันเกินไปจริง ๆ”
“โอ๊ย! พวกเธอสองคนยังมัวเดินเอื่อยเฉื่อยทำอะไรกันอยู่ รีบไปดูเรื่องสนุกที่บ้านตระกูลซ่งเร็วเข้า! คนตระกูลจางพาคนไปตีกันถึงบ้านตระกูลซ่งแล้ว หูซ่งตัวตุนโดนคนตระกูลจางตีจนหลุดไปข้างหนึ่งแล้ว!” ป้าคนหนึ่งที่ถือชามข้าวเดินผ่านมาระหว่างทางไปตามหัวหน้าหมู่บ้าน รีบเรียกทั้งคู่ให้ไปดูเรื่องสนุก