ซ่งชิงเหอจูงมือต้ายาไว้ “ไม่ต้องกลัวนะ เช็ดน้ำตาก่อน พี่จะจับชีพจรดูสุขภาพของหนูหน่อย สุขภาพของตัวเองสำคัญที่สุดนะ”
เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้ต้ายา
“ขอบคุณค่ะพี่หมอ” เผิงต้ายารับผ้าเช็ดหน้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนทำตัวไม่ถูก เธอไม่กล้าใช้มันเช็ดใบหน้ามอมแมมของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร
ผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนนี้นุ่มมาก ทั้งยังปักลายดอกไม้สวยงามและมีกลิ่นหอม เธอไม่เคยใช้ผ้าเช็ดหน้าดี ๆ แบบนี้มาก่อนเลย
เผิงต้ายาส่งผ้าเช็ดหน้าคืนให้ซ่งชิงเหอ แล้วพูดเสียงเบา “พี่หมอ หนูไม่ใช้ดีกว่าค่ะ ตัวหนูสกปรก เดี๋ยวทำผ้าเช็ดหน้าของพี่เปื้อน”
แม่ของเธอไม่เคยยอมให้ใช้ผ้าเช็ดหน้า บอกว่าเธอสกปรก เดี๋ยวทำผ้าเช็ดหน้าเปื้อน สู้ไม่ใช้เสียยังดีกว่า...
เด็กหญิงตัวน้อยมีแววหวาดกลัวปนยินดี เธอไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเช่นนี้มานานแล้ว ปกติแม่ไม่ยอมให้เธอออกจากบ้าน เธอคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่สวย ทั้งยังตัวสกปรก จึงอายเกินกว่าจะออกไปข้างนอก
เธอกลัวคนอื่นจะมองด้วยสายตาแปลก ๆ คนในบ้านมักบอกว่าเธอขี้เหร่ ไม่มีใครรัก เป็นตัวซวย...
ซ่งชิงเหอเห็นท่าทางของเผิงต้ายาแล้วก็รู้สึกสงสาร เธอลูบศีรษะเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “ต้ายา จำไว้นะ หนูไม่สกปรก แล้วก็ไม่ใช่เด็กน่ารำคาญ เด็กทุกคนเป็นนางฟ้าตัวน้อย หนูแค่เจอคนที่ไม่เห็นคุณค่าของหนูเท่านั้น
“ดูสิ คุณย่าเจิ้งกับคุณย่าหลิวต่างก็ชอบหนู พวกท่านสงสารหนูถึงได้ทะเลาะกับแม่ของหนู อีกอย่าง หนูน่ารักกว่าเด็กส่วนใหญ่เสียอีก อย่างน้อยก็น่ารักกว่าน้องชายของหนู ทำให้คนเอ็นดูมากกว่าเขาด้วย”