ซ่งชิงเหอเผยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะจำได้ว่าอีกฝ่ายคือซ่งชิงหย่า
สายตาของเธอดีมาก ต่อให้ยืนห่างกันก็ยังมองเห็นใบหน้าซ่งชิงหย่าได้ชัดเจน นี่ใช่ซ่งชิงหย่าคนที่รักสวยรักงามจนแทบขาดใจคนนั้นจริง ๆ เหรอ?
เสื้อผ้าที่อีกฝ่ายสวม รวมถึงการแต่งตัว มองอย่างไรก็เหมือนป้าธรรมดา ๆ คนหนึ่ง...
“นั่นซ่งชิงหย่าจริง ๆ เหรอ” ซ่งชิงเหอหันไปอุทานกับลู่หวยเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ทำไมถึงอ้วนขึ้นขนาดนี้นะ
ลู่หวยเฉิน: ...
แม้แต่เขาเองก็จำซ่งชิงหย่าไม่ได้เหมือนกัน แต่ก็คิดว่าความเปลี่ยนแปลงคงไม่ได้มากมายขนาดนั้นกระมัง ดู ๆ ไปก็ยังคล้ายกับในความทรงจำอยู่ เพียงแต่ผิวคล้ำขึ้นไม่น้อย
ดูเหมือนจะน่าเกลียดขึ้นมากด้วย เดิมทีก็ไม่ชอบอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกรังเกียจเข้าไปใหญ่
“ซ่งชิงเหอ รีบมาเปิดประตูให้ฉันเร็วเข้า ฉันเป็นพี่สาวเธอนะ รีบให้ฉันเข้าไป!” ซ่งชิงหย่าแสร้งทำต่อไม่ไหว จึงตะโกนเสียงดังขึ้นมา
น้ำเสียงของเธอแฝงความไม่เป็นมิตรอยู่ด้วย หลายวันมานี้เธอเอาแต่คิดว่าหยกของตัวเองถูกซ่งชิงเหอขโมยไปหรือเปล่า
เรื่องรักษาคนได้ เรื่องหน้าตาสะสวย หรือเรื่องมีความสามารถ พวกนี้ไม่มีทางเป็นของซ่งชิงเหอได้เด็ดขาด!
เธอต้องมาดูให้แน่ใจว่าหยกอยู่กับอีกฝ่ายหรือไม่
ลู่หวยเฉินมองซ่งชิงเหอแล้วถามว่า “จะให้เธอเข้ามาไหม?”
“แน่นอนว่าต้องให้เข้ามาสิ” ซ่งชิงเหอยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
ซ่งชิงหย่าคงเจออะไรผิดปกติเข้าแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ถ่อมาหาเรื่องอับอายถึงที่ ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอในเขตบ้านพักครอบครัวทหารโด่งดังขนาดนี้ จะเชื่อได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายไม่เคยได้ยิน