ซ่งชิงเหอเก็บสายตากลับมา แสร้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางของลู่หวยเฉิน
ที่จริงเธอคิดมาตลอดว่าชุดชั้นในของตัวเองเป็นแม่สามีที่ซักให้ แต่พอเห็นลู่หวยเฉินทำอย่างคล่องแคล่วแบบนี้ ก็ชักไม่แน่ใจขึ้นมา
ในฐานะคนข้ามมิติมาเกิดใหม่ เรื่องที่ผู้หญิงในยุคนี้อับอายอย่างการซักชุดชั้นใน เธอไม่เคยรู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกกระดากขึ้นมาอยู่บ้าง อย่างไรเสียความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ยังไม่สนิทกัน
มื้อเย็นวันนี้เป็นข้าวสวยที่หลิวซิ่วหุงด้วยหม้อหุงข้าวไฟฟ้า เพราะกะปริมาณน้ำไม่ถูก ข้าวทั้งหม้อเกือบกลายเป็นโจ๊ก
ตอนตักข้าว หลิวซิ่วพูดอย่างเก้อเขินว่า “แม่เพิ่งทำครั้งแรก ชิงเหออย่าถือนะ พรุ่งนี้แม่จะใส่น้ำน้อยลงหน่อย”
แม้จะมีคู่มือ และหวยเฉินก็บอกให้เธอดูว่าควรใส่น้ำแค่ไหน แต่ตอนทำเธอกลัวว่าน้ำจะไม่พอ เลยเติมเพิ่มไปอีกครั้ง สุดท้ายก็ออกมาเป็นแบบนี้
น่าเสียดายจริง ๆ แต่โชคดีที่บ้านมีถวนถวนกับหยวนหยวน หลิวซิ่วจึงได้รู้ซึ้งถึงข้อดีของการเลี้ยงหมา
“ไม่เป็นไรค่ะ พนักงานก็บอกเหมือนกันว่าเรื่องนี้กะยาก” ซ่งชิงเหอไม่ใช่คนจุกจิกกับเรื่องกินอยู่แล้ว อีกอย่างเธอไม่ได้เป็นคนลงมือทำ จะไปจับผิดอะไรได้
หลังมื้อเย็น หลิวซิ่วเอาข้าวที่เหลือคลุกกับกระดูกและกับข้าวที่เหลือ แล้วเทลงชามของถวนถวนกับหยวนหยวน
ลูกหมาทั้งสองไม่เลือกกิน ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย
หลิวซิ่วอุ้มหนิงหนิงน้อยยืนดูอยู่ข้าง ๆ “อุ๊ย เจ้าสองตัวนี้ดูเรียบร้อยน่ารักดีนะ ให้อะไรก็กินหมดเลย”