สะใภ้สาวคนหนึ่งที่ค่อนข้างขี้อายเอ่ยขึ้นว่า “แค่ก ๆ ในเมื่อป้าหลิวจะเข้านอนแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ ไว้คราวหน้าค่อยมาใหม่”
พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไป พลางคิดว่าพรุ่งนี้จะไม่มาอีกแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ชอบเธอ เธอก็ไม่อยากมาให้รำคาญ คืนนี้เองก็ถูกลากมาแท้ ๆ
พอคนรอบข้างเห็นว่ามีคนกลับไปสองคน ต่างก็ยกเก้าอี้ของตัวเองแล้วบอกลาบ้าง บางคนถึงกับบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ แต่คนอื่น ๆ ไม่พูดอะไร เพียงยกเก้าอี้แล้วรีบเดินจากไป
หลังจากลู่หวยเฉินล้างขวดนมเสร็จ คนที่อยู่ด้านนอกลานบ้านก็กลับไปกันหมดแล้ว เขามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องโถงกลางที่ปิดสนิท ก่อนยกมือผลักเข้าไป
“ล้างขวดนมเสร็จแล้วเหรอ?” หลิวซิ่วถามโดยไม่ละสายตาจากละครโทรทัศน์
ในจอกำลังฉายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า โทรทัศน์จอสีดูเพลินกว่าโทรทัศน์ขาวดำมาก แม้แต่เด็กน้อยสองคนกับถวนถวนและหยวนหยวนก็ยังจ้องจอไม่กะพริบ ดูท่าจะสนใจกันมาก
ซ่งชิงเหอไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เธอไม่ชอบดูละครเก่า ๆ พวกนี้ แถมยังคิดว่าภาพโทรทัศน์สมัยนี้ไม่คมชัดพอ พอลู่หวยเฉินเปิดประตูเข้ามา เธอก็หันไปมองเขาทันที
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น สวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้น คิ้วคมและสันจมูกโด่งของเขาถูกแสงไฟอุ่น ๆ ในห้องส่องจนดูอ่อนโยนลงหลายส่วน
สายตาของซ่งชิงเหอไล่ผ่านท่อนแขนกำยำกับแผงอกแน่นหนั่นของลู่หวยเฉิน แล้วก็อดเสียดายไม่ได้ที่มองไม่เห็นกล้ามท้องของเขา
ขาทั้งสองข้างบาดเจ็บมานานขนาดนี้แล้ว แต่ร่างกายส่วนอื่นกลับยังมีกล้ามเนื้ออยู่ไม่น้อย