ซ่งชิงหย่าผิวขาวสะอาด หน้าตาสะสวย ทั้งตัวหอมฟุ้ง ไม่เหมือนคนตระกูลซ่งที่มีผิวคล้ำเหลืองเลยสักนิด ทั้งหมดนี้เป็นผลจากพื้นที่มิติ เพียงแต่ตอนนี้พื้นที่มิติยังไม่เปิดใช้งาน รอจนมันเปิดออกอย่างแท้จริง ซ่งชิงหย่ากับกู้หย่วนถึงจะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต
ส่วนร่างเดิมถูกตระกูลซ่งขายให้หวังเหล่าเซิน พ่อหม้ายคนหนึ่ง ลูกสองคนก็ถูกตระกูลซ่งขายไปด้วย หลังหวังเหล่าเซินซื้อร่างเดิมไปได้ไม่นาน ก็ทรมานเธอจนตาย
หวังเหล่าเซินเสียเงินแต่งเธอกลับบ้าน ก็คิดจะเอาทุนคืน ทั้งที่เธอยังอยู่ไฟไม่ครบเดือน เขาก็บังคับร่วมหลับนอน แถมยังใช้ให้เธอทำงานไร่นาทำงานบ้าน ความทรมานที่เธอได้รับนั้นเรียกได้ว่าสาหัส
น่าเสียดายที่ไม่มีใครช่วยร่างเดิม แม้หลังเธอตาย คนในบ้านเดิมก็ยังไม่มาดูสักครั้ง ชีวิตอันแสนเศร้า ที่เป็นเพียงถุงเลือดให้คนอื่นสูบกิน ก็จบลงเช่นนี้
ซ่งชิงเหอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ความทรงจำในหัวของเธอจึงมีทั้งช่วงก่อนร่างเดิมตาย หลังจากนั้น รวมถึงเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย หลายส่วนยังเป็นมุมมองจากเบื้องบนด้วย
แต่ฉากเหล่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอเห็นได้เพียงเหตุการณ์สำคัญ เช่น รู้ว่าซ่งชิงหย่าคอยวางแผนเล่นงานร่างเดิมมาตลอด และรู้ว่าพรุ่งนี้ซ่งชิงหย่าจะเปิดใช้พื้นที่ในหยก
เธอไม่เข้าใจว่าความทรงจำเหล่านี้มาจากไหน บางทีอาจเป็นของแถมหลังทะลุมิติมาก็ได้?
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งคลอดลูก ร่างกายอ่อนแอจนลงจากเตียงไม่ได้ จึงทำได้แค่ลองขอให้หลิวซิ่วช่วยไปเอาหยกชิ้นนั้นมาให้ โดยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก
แค่อยากลองทำให้ซ่งชิงหย่าเสียอารมณ์บ้าง อีกฝ่ายเป็นพี่น้องแท้ ๆ กับร่างเดิม แต่กลับแย่งผู้ชายของน้องสาวอย่างไม่ลังเล สุดท้ายยังร่วมมือกับคนตระกูลซ่งส่งเธอเข้ารังหมาป่า
เมื่อเธอได้รับสืบทอดทั้งร่างกายและความทรงจำของร่างเดิม ทั้งยังมีความคับแค้นและความชิงชังของอีกฝ่ายด้วย ในบางแง่ ตอนนี้เธอก็คือร่างเดิม และร่างเดิมก็คือเธอ
เพราะฉะนั้น เธอย่อมต้องล้างแค้นแทนร่างเดิม
หลิวซิ่วได้ฟังซ่งชิงเหอพูด ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้ เธอรีบเดินมาที่ข้างเตียงแล้วลดเสียงลงพูดว่า “นังเด็กบ้า แกไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง ถึงให้ฉันไปช่วยขโมยของ แกสมคบกับบ้านเดิม คิดจะรอให้ฉันขโมยของแล้วจับฉันส่งโรงพักใช่ไหม!”
พูดจบ เธอก็ยกมือขึ้นหมายจะหยิกซ่งชิงเหอสักที แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกหลอกใช้
ซ่งชิงเหอหลบมือเธอ ขอบตาแดงเรื่อ น้ำเสียงน้อยใจ “แม่ พวกเขาจะจับหนูแต่งกับหวังพ่อหม้าย ยังคิดจะขายลูกสองคนของหนูด้วย หนูมองพวกเขาออกแล้ว
“เดิมทีหยกที่ซ่งชิงหย่าห้อยคอก็เป็นของที่หนูซื้อเอง เธอเห็นว่าสวยก็แย่งไป ตอนนี้หนูมองพวกเขาออกแล้ว แค่อยากเอาของของตัวเองกลับมา”
พูดไปก็เท่านั้น ความจริงหยกที่ซ่งชิงหย่าห้อยคอเป็นของที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลซ่ง พ่อของร่างเดิม หรือก็คือซ่งตัวตุน เคยเล่าว่าก่อนขบวนการเคลื่อนไหว ตระกูลซ่งเคยเป็นนายทุน
แม้แต่ชื่อเดิมของซ่งตัวตุนก็ไม่ใช่ซ่งตัวตุน แต่ชื่อซ่งจิ่งสิง เป็นชื่อที่ฟังดูมีความรู้มาก ก่อนขบวนการเคลื่อนไหวจะเริ่มขึ้น คุณปู่ซ่งได้รับข่าว จึงเปลี่ยนชื่อให้ซ่งตัวตุน แล้วคนทั้งตระกูลซ่งก็หนีออกจากเมืองไปซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ
หยกชิ้นนั้นเป็นของที่ซ่งตัวตุนให้ซ่งชิงหย่า เป็นหนึ่งในของดีไม่กี่ชิ้นที่คุณปู่ซ่งทิ้งไว้
หลิวซิ่วเห็นซ่งชิงเหอขอบตาแดง แต่ดูท่าทางไม่ใจอ่อน กลับหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “ตอนนี้มองพวกเขาออกแล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้โวยวายจะกลับบ้านเดิม แถมยังจะหย่า ทำไมตอนนั้นไม่เห็นแกมองออกล่ะ? ยังอยากกินซุปไก่อีก ดูฉันสิว่าเหมือนซุปไก่ไหม เงินในบ้านหมดไปกับอีเด็กตัวแสบอย่างแกแล้ว จะจับฉันกินเสียเลยก็ได้!”
ถึงตอนนี้ซ่งชิงเหอจะมองคนพวกนั้นออกแล้ว แต่ความเสียหายที่เกิดกับเธอและหวยเฉินก็เกิดขึ้นไปแล้ว
ซ่งชิงเหอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “แม่ หนูผิดไปแล้ว หนูจะไม่หย่ากับหวยเฉิน ต่อให้เขาพิการ...ป่วยไปตลอดชีวิต หนูก็ไม่หย่า ต่อไปเราห้าคนจะเป็นครอบครัวเดียวกัน หนูจะไม่ฟังใครยุแยงอีกแล้ว”
ตอนนี้ทางเลือกที่ดีที่สุดของเธอคือใช้ชีวิตกับคนตระกูลลู่ให้ดี พูดให้ถูกคืออยู่กับแม่สามี ในความทรงจำที่เธอได้รับมา ลู่หวยเฉินเป็นอัมพาตมาตลอด ส่วนหลิวซิ่วก็ไม่เคยยอมแพ้เรื่องรักษาเขา
เงินของตระกูลลู่เอาไปรักษาลู่หวยเฉินจนหมด แต่เงินที่ใส่ลงไปกลับไม่เห็นผลแม้แต่น้อย
ตอนนี้เธอมีลูก มีสามีที่เป็นอัมพาต แล้วยังมีแม่สามีที่คล่องแคล่ว เธอคิดว่านี่แหละชีวิตสุขสบายเหมือนอยู่บนสวรรค์
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงลู่หวยเฉินจะนั่งรถเข็น เขาก็ยังหาเงินได้
“หุบปากไปเลย หวยเฉินต้องหายแน่” หลิวซิ่วถูกคำพูดของซ่งชิงเหอกระทบใจ เธอเพิ่งรู้ข่าวว่าลูกชายเป็นอัมพาตได้ไม่นาน จะให้สงบใจยอมรับเรื่องนี้ก็ยาก
ซ่งชิงเหอพยักหน้า แสดงความเข้าใจ “ได้ค่ะแม่ เราจะเผชิญเรื่องนี้ไปด้วยกัน”
เธอพร้อมเผชิญเรื่องนี้มาก
ตอนนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามา
“อุ๊ย มีสองคนจริง ๆ ด้วย! คราวก่อนที่ฉันเห็นก็ยังบอกเลยว่าท้องใหญ่ขนาดนั้น อาจจะเป็นแฝดก็ได้” หวงชุ่ยฮวาเข้ามาวางของแล้วตรงไปที่เตียงเด็กทันที
บ้านของเธออยู่ติดกับบ้านหลิวซิ่ว ทั้งคู่เป็นเพื่อนบ้านกัน ปกติก็ไปมาหาสู่กันสนิทสนมดี
พอหลิวซิ่วเห็นเธอมา ใบหน้าที่เดิมกำลังโกรธก็ยิ้มแย้มขึ้นทันที “อุ๊ย ชุ่ยฮวา ลำบากเธอวิ่งมาแล้ว เดี๋ยวฉันตุ๋นซุปไก่ให้กินนะ”
พูดจบ เธอก็หยิบมอลต์สกัดสองห่อจากกองข้าวของยัดใส่มืออีกฝ่าย ให้เอากลับไปให้เด็ก ๆ ที่บ้านกิน
ซ่งชิงเหอเห็นการเปลี่ยนท่าทีนี้แล้วแทบอยากยกนิ้วโป้งให้ แม่สามีของเธอรู้จักวางตัวเข้าสังคมอยู่เหมือนกัน ถ้าส่งไปทำงานในสำนักงาน รับรองว่าเป็นมือขวาที่ประจบเจ้านายและอ่านสีหน้าคนเก่งแน่ ๆ
หวงชุ่ยฮวากำมอลต์สกัดที่หลิวซิ่วยื่นให้ ใบหน้ายิ้มจนแทบเป็นดอกไม้ ปากก็พูดเกรงใจว่า ‘ไม่เอาหรอก’ แต่มือกลับยัดมอลต์สกัดสองห่อลงกระเป๋าตัวเอง
ของดีขนาดนี้ หลานชายตัวน้อยที่บ้านได้กินสักครั้งยังต้องรออยู่นาน ปกติไม่กล้าซื้อ ถ้าซื้อมาก็ต้องผสมน้ำเปล่าหลายชาม ผู้ใหญ่ยังไม่กล้าดื่มเลย
“เธอมีธุระอะไรก็รีบไปเถอะ ฉันอยู่ช่วยดูเด็กให้เอง พอถึงเวลาอาหารค่อยมาสลับกับฉันก็ได้” หวงชุ่ยฮวายิ้มพลางบอกให้หลิวซิ่วไปจัดการธุระ ส่วนเธอจะอยู่เฝ้าที่นี่
หลิวซิ่วก็ไม่เกรงใจ เธอยื่นซองแดงเล็ก ๆ ให้หวงชุ่ยฮวาอีกซอง ก่อนเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย เตรียมกลับไปแจกซองแดงให้พยาบาลที่จุดพยาบาลก่อนกลับหมู่บ้านด้วย
หลังแจกให้พยาบาลทุกคนเสร็จ เธอก็ชวนเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์คุยอยู่นาน จัดการทุกอย่างที่ควรทำจนเรียบร้อย ถึงค่อยขี่รถสามล้อกลับหมู่บ้านอย่างพอใจ
เธอเฝ้าซ่งชิงเหออยู่ตลอดไม่ได้ จึงต้องฝากพยาบาลช่วยดูแล อีกฝ่ายพูดว่าตาสว่างแล้วก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าจะหันไปเข้าข้างบ้านเดิมอีกหรือเปล่า
เธอคิดว่ามีโอกาสเป็นไปได้มากทีเดียว
ในห้องพักผู้ป่วย หลังหลิวซิ่วออกไปได้ไม่นาน ก็มีพยาบาลอุ้มเด็กทั้งสองไปอาบน้ำ หวงชุ่ยฮวารีบเดินตามไปเฝ้าด้วย
ป้าหลิวกำชับไว้แล้วว่าเด็กไปไหนก็ต้องตามไปด้วย พออาบน้ำเสร็จก็ให้พยาบาลป้อนนมผงให้ ส่วนซ่งชิงเหอที่อกตัญญูคนนั้น ไม่ต้องไปสนใจ
ซ่งชิงเหอเพิ่งคลอด ร่างกายกำลังอ่อนเพลีย พอเห็นหวงชุ่ยฮวาเดินตามพยาบาลไป เธอก็รู้ว่าแม่สามีจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว
ข้าวของพะรุงพะรังที่อีกฝ่ายหอบมาเมื่อครู่นี้ก็เป็นของใช้สำหรับเด็กและคนหลังคลอด เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว
ต้องยอมรับว่าแม่สามีคนนี้รอบคอบจริง ๆ
ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป ตอนนี้เธอต้องพักผ่อน
อีกด้านหนึ่ง หลิวซิ่วขี่รถสามล้อกลับหมู่บ้าน เอารถสามล้อไปคืนชาวบ้านแล้ว ก็หาที่ปลอดคน ก่อนเขย่งเท้าแอบไปยังบ้านตระกูลซ่ง……