ซ่งชิงหย่านั่งอยู่ในคอกวัวด้วยความกระวนกระวาย สายตาคอยมองออกไปด้านนอกไม่หยุด ตรงหน้ามีปิ่นโตเก็บความร้อนใบหนึ่ง ข้างในบรรจุซุปไก่ที่เธอลงมือทำเอง
ที่นี่เรียกว่าคอกวัวก็จริง แต่ความจริงคือสถานที่ซึ่งคนเหล่านั้นเคยถูกส่งมาอยู่ในช่วงหลายปีก่อน มีทั้งเตาไฟที่ก่อขึ้น เตียงเตาดิน และโต๊ะ เพียงแต่ไม่มีใครมานานแล้ว ภายในคอกวัวจึงสกปรกมอมแมม ไม่เพียงมีฝุ่นจับ ยังมีใบไม้แห้งและสิ่งอื่น ๆ อยู่ด้วย
ทันทีที่ซ่งชิงหย่าเข้ามา เธอก็จัดการทำความสะอาดที่นี่ก่อน รอสักเดี๋ยวเธอมีเรื่องใหญ่ต้องทำ จะปล่อยให้สกปรกเกินไปไม่ได้
ในคอกวัวมีเทียนจุดอยู่ แสงสลัวริบหรี่ มองจากด้านนอกเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางของซ่งชิงหย่า ดูน่าขนลุกอยู่เหมือนกัน
วันนี้เธอตั้งใจสวมชุดกระโปรงสีขาว ทั้งยังขัดแป้งหนา ๆ ลงบนใบหน้าอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้แน่ใจว่าผิวดูขาวเหมือนแต่ก่อน
ตอนนี้ผิวของเธอไม่เพียงมันเยิ้ม แต่ยังมีสิว แก้มก็มีจุดด่างดำ ต้องอยู่ใต้แสงสลัวเท่านั้นถึงจะดูสวย กลางวันไม่กล้าแม้แต่จะออกไปเจอแดด
เพราะเรื่องนี้เธอร้องไห้ไปไม่รู้กี่ครั้ง แม้แต่ตอนกลางคืนยังฝันอยากตามหาหยกรูปดอกไม้กลับคืนมา ที่จริงเธอไม่อาจยืนยันได้ว่าการที่ตัวเองกลายเป็นแบบนี้เกิดจากหยก แต่ก็นึกไม่ออกแล้วว่านอกจากหยกจะมีสาเหตุอื่นอีกอะไร
ซ่งชิงหย่าเม้มริมฝีปากแน่น แววตาแน่วแน่และอำมหิตขึ้นมา เธอทนชีวิตแบบนี้มาพอแล้ว ไม่มีทางอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว
เพียงไม่กี่วัน เธอก็มองกู้หย่วนออกทะลุปรุโปร่งแล้ว อีกฝ่ายรังเกียจเธอจริง ๆ ความดีที่เคยทำกับเธอล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง ถึงขั้นไปดูตัวกับคนอื่นอีก...