หลิวซิ่วเคยคิดว่าผู้หญิงอย่างซูเสวี่ยถิงคงทำอะไรไม่เป็น เป็นคุณหนูใหญ่ที่มีคนคอยหยิบเสื้อผ้าส่งให้ถึงมือและป้อนข้าวถึงปาก
แก้มของซูเสวี่ยถิงแดงระเรื่อ พอถูกชมก็เขินอยู่บ้าง เธอยิ้มอย่างขวยเขิน “ฉันชอบทำของกระจุกกระจิกพวกนี้ค่ะ ถ้าไม่ติดว่าเวลาไม่พอ ฉันกะจะถักผ้ากันเปื้อนน้ำลายให้พวกเขาด้วย”
การถักไหมพรมเป็นงานอดิเรกส่วนตัวของเธอ เสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมของคนในบ้านส่วนใหญ่ก็เป็นฝีมือเธอทั้งนั้น
ครั้งนี้เธอตั้งใจจะเอามาให้คนอื่น จึงอยากถักของสวย ๆ ออกมาให้ได้ ลูกแมวกับลูกหมาสองตัวนี้เธอใช้เวลาถักอยู่นานกว่าจะเสร็จ ดูมีชีวิตชีวาและเธอก็พอใจมาก
“ถักเลย! ถักผ้ากันเปื้อนน้ำลายลายดอกทานตะวันให้พวกเขา ถักมาเยอะ ๆ เลย” ซ่งชิงเหอรับลูกแมวสีน้ำตาลไว้ในมือ ลูบคลำอย่างหลงใหล
ของน่ารักขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบล่ะ เธอไม่เกรงใจสักนิด
หลิวซิ่วใช้ศอกกระทุ้งเธอ “ยัยหนูคนนี้นี่นะ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ เขาอุตส่าห์ทำมาให้ก็ดีถมไปแล้ว ยังจะรีบเรียกร้องโน่นนี่อีก”
ไม่รู้จักเกรงใจเอาเสียเลย
“อ้อแอ้! อา...” ต้าเป่าที่เพิ่งตื่นในเปลใต้ต้นไม้ไม่ไกล พอเห็นลูกแมวสีน้ำตาลก็ยื่นมือออกมาพร้อมส่งเสียงอ้อแอ้
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงขึ้นมา ทุกคนก็หันไปสนใจทันที แม้แต่ลู่หวยเฉินที่นั่งรถเข็นถักเสื่อเงียบ ๆ มาโดยตลอดก็ยังมองไปทางนั้น
“โธ่ ดูท่าจะอยากได้แล้ว” ซ่งชิงเหอถือลูกแมวถักไหมพรมสีน้ำตาลเดินไปข้างเปล
ต้าเป่ายกมือเล็ก ๆ ขึ้นคว้าอากาศไปมา ท่าทางอยากได้จนตาละห้อย
ซูเสวี่ยถิงตั้งใจใช้สีสดตัดกันเพื่อให้เด็กน้อยทั้งสองชอบตุ๊กตาถักของเธอ ลูกแมวเป็นสีน้ำตาลกับสีแดง ส่วนลูกหมาเป็นสีฟ้ากับสีเหลือง