ซูเสวี่ยถิงไม่ได้กลับหอพักทันที แต่ปั่นจักรยานไปบ้านของเฉินกุ้ยหลาน ตัวแทนเฉินแทน
ซื้อผ้าอนามัยผ้ามาตั้งเยอะ เธอใช้เองไม่หมดอยู่แล้ว จึงคิดจะเอาไปให้ป้าเฉินสักหน่อย แถมแวะพักด้วย
เฉินกุ้ยหลานเห็นเธอมาหาก็แปลกใจเล็กน้อย “วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ ทำไมถึงมาซะตอนนี้ล่ะ”
ซูเสวี่ยถิงตบอกตัวเอง “ป้าเฉิน ให้หนูเข้าไปพักหน่อยนะ แม่สามีของสหายซ่งน่ากลัวจริง ๆ มิน่าป้าถึงบอกว่าเป็นแม่สามีใจร้าย เมื่อกี้เกือบลงไม้ลงมือกับหนูด้วยซ้ำ สหายซ่งคงโดนซ้อมอยู่บ่อย ๆ แน่”
เธอสงสารสหายซ่งจับใจ!
พอเฉินกุ้ยหลานได้ยิน สีหน้าก็จริงจังขึ้นมาทันที เธอดึงซูเสวี่ยถิงมาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางถามไปด้วยว่า “เธอไปบ้านตระกูลลู่อีกแล้วเหรอ ไม่โดนรังแกใช่ไหม ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้อยู่ห่าง ๆ บ้านนั้นหน่อย ทำไมถึงไม่ฟังคำเตือนเลยนะ”
เมื่อเห็นว่าซูเสวี่ยถิงไม่เป็นอะไร เธอถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูเสวี่ยถิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “หนูไม่เป็นไร ป้าหลิวก็ไม่ได้รังแกหนูหรอก แค่ทำให้หนูกลัวจนซื้อผ้าอนามัยผ้ามาตั้ง 20 ชิ้น พอดีหนูใช้ไม่หมด เลยเอามาแบ่งให้ป้าบ้าง”
เฉินกุ้ยหลาน: ???
นี่คิดจะส่งต่อไปอีกสามรุ่นเลยหรือไง
“หล่อนบังคับให้เธอซื้อเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ยังมีกฎหมายอยู่ไหมเนี่ย ไป ฉันจะไปคุยกับหล่อนให้รู้เรื่อง!” เฉินกุ้ยหลานอัดอั้นใจ รู้สึกว่าอีกฝ่ายรังแกกันเกินไปแล้ว
นี่มันรังแกเด็กสาวชัด ๆ
ซูเสวี่ยถิงรีบห้าม “ช่างเถอะ ๆ ก็ไม่ได้บังคับให้หนูซื้อหรอก แค่ดุร้ายมาก ทำอย่างกับจะกินคนแน่ะ คิดซะว่าเสียเงินซื้อความสงบก็แล้วกัน”