เสี่ยวหลี่ยิ้มซื่อ ๆ พลางยกถุงกระดาษในมือขึ้น เขาพูดว่า “คราวก่อนลี่ลี่บอกว่าอยากกินซาลาเปา คราวนี้ฉันมาเลยเอามาให้เธอสองลูก แถมยังตั้งใจห่อใส่ถุงมาให้ด้วย สะอาดเอี่ยม แถมยังร้อนอยู่เลย ฮ่า ๆ…”
เขาคิดว่าตัวเองเอาใจใส่คนเก่ง ทั้งยังละเอียดอ่อนและรู้จักดูแล ถามหน่อยเถอะว่าผู้ชายคนไหนจะทำได้อย่างเขา ในกรมมีผู้ชายที่แต่งงานแล้วตั้งกี่คน เคยมีใครซื้อของกินไปให้ภรรยาบ้างล่ะ มีแต่ภรรยานั่นแหละที่เอาไปให้ถึงเขตทหาร
เสี่ยวหลี่คิดว่าตัวเองทำได้ยอดเยี่ยมมาก
ซ่งชิงเหอ: …
“ก็ดีแล้วล่ะ” เธอมองซาลาเปาในมือเสี่ยวหลี่ ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาได้แค่นั้น
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไร
ตอนนั้นเอง อู๋ลี่ลี่เดินออกมาจากห้องตรวจรักษา ก็เห็นเสี่ยวหลี่ยืนรออยู่ในลาน เธอชะงักฝีเท้า ภาพที่เสี่ยวหลี่เอาหมั่นโถวเหลือง ๆ มาให้คราวก่อนพลันผุดขึ้นมาในหัว
เธอหันหลังคิดจะเดินกลับเข้าไป ในห้องตรวจรักษายังมีงานกองโตให้ทำ หลังจากคราวก่อนเสี่ยวหลี่ยัดหมั่นโถวใส่มือเธออย่างไม่ฟังคำปฏิเสธ เธอก็รู้สึกไม่ชอบเขาขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะขี้เหนียวขนาดนี้ ตอนที่ยังมองเขาเป็นสหายร่วมอุดมการณ์ก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ทำไมพอชอบเธอขึ้นมาแล้วถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ล่ะ?
เธอดูไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรือไง?
เรื่องนี้ทำให้อู๋ลี่ลี่คิดมากอยู่ทั้งคืน เธอไม่มีค่าพอให้ใครสักคนทุ่มเทให้เลยหรือไง เธอไม่ได้หวังให้เขาดีกับเธอมากมาย แต่ก็ไม่ควรเอาหมั่นโถวเหลือง ๆ สองลูกมาดูถูกกันแบบนี้สิ!