ป้าเจิ้งที่คอยปกป้องต้าหยาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอไม่ชอบท่าทีลำเอียงของหวังเอ้อร์ฮวาอยู่แล้ว
“หวังเอ้อร์ฮวา เธอยังมีหัวใจอยู่ไหม ต้าหยากับเผิงเฉิงไฉก็เกิดจากท้องเดียวกัน เธอใจร้ายได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?”
หวังเอ้อร์ฮวากลอกตา “เด็กผู้หญิงจะไปเหมือนเด็กผู้ชายได้ยังไง คุณพูดได้เพราะไม่ต้องเดือดร้อนนี่ ตอนนี้คุณยังไม่มีหลานสาว ก็เลยพูดได้แบบนี้ รอให้มีเองก่อนเถอะแล้วค่อยพูด!”
เธอคิดว่าเจิ้งเสี่ยวชุ่ยไม่มีลูกเอง ถึงได้พร่ำพูดจาน่ารังเกียจแบบนี้
ป้าเจิ้งโมโหจนเตรียมจะเถียงกับหวังเอ้อร์ฮวา ซ่งชิงเหอรีบออกมาขัดจังหวะก่อนที่ป้าเจิ้งจะเปิดศึก เธอพูดว่า “ในเมื่อเงินเป็นสหายหวังที่เอาไปวางไว้ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของต้าหยา ตัวแทนเฉิน ฉันคิดว่าสถานการณ์ของต้าหยาตอนนี้ไม่เหมาะจะอยู่ที่ตระกูลเผิงแล้วค่ะ”
เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือจัดการเรื่องของต้าหยาให้เรียบร้อยก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
“ใช่ หวังเอ้อร์ฮวาใส่ร้ายต้าหยาขนาดนี้ เธอก็ควรถูกลงโทษเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขตบ้านพักครอบครัวทหารของเราคงวุ่นวายกันหมด!” ป้าเจิ้งได้สติขึ้นมาเช่นกัน
นี่เป็นโอกาสดี บางทีอาจจะพาต้าหยาไปอยู่บ้านเธอได้ก็ได้
หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “แต่ต้าหยาก็เป็นคนตระกูลเผิงนี่นา ถ้าไม่อยู่บ้านตระกูลเผิงแล้วจะไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้คนตระกูลเผิงก็อยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร จะส่งกลับบ้านเกิดก็ไม่ได้แน่”
“เธอโง่หรือไง ยังมีป้าเจิ้งอยู่ไม่ใช่เหรอ ป้าเจิ้งคงอยากรับต้าหยาไปอยู่บ้านตัวเองนั่นแหละ ช่วงนี้มาบ้านตระกูลเผิงทุกวัน ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธอคิดอะไรอยู่”