“ใครจะคิดว่าเสี่ยวหลี่จะเป็นคนแบบนี้ ปกติเห็นเป็นสหายที่ดีคนหนึ่งแท้ ๆ แต่ถ้าปฏิบัติกับครอบครัวของเมียไม่ดี ต่อให้ดีกับคนอื่นก็ไร้ประโยชน์ นิสัยเดียวกับผู้การจูเลย” หลิวซิ่วเบ้ปาก น้ำเสียงเจือความรังเกียจ
ผู้หญิงกับผู้ชายมองเรื่องต่าง ๆ คนละมุม ยิ่งในยุคนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้หญิงก็คือการแต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคน
ในสายตาของผู้หญิง ต่อให้ผู้ชายดีแค่ไหนเวลาอยู่ข้างนอก แต่สิ่งนั้นก็เป็นแค่การปฏิบัติต่อคนนอก สิ่งที่ต้องพิจารณาจริง ๆ คือการปฏิบัติต่อคนในครอบครัว
ผู้ชายอย่างเสี่ยวหลี่คงถูกคนเขารังเกียจแน่ ถึงจะยังไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ขี้เหนียวขนาดนี้ก็เกินไปแล้ว
ซ่งชิงเหอพยักหน้า เธอเห็นด้วยกับคำพูดของแม่สามีมาก
ตอนนั้นเอง อู๋ลี่ลี่กับคนไข้ที่มารับยาก็เดินออกมาตามลำดับ คนไข้เดินมาทักทายซ่งชิงเหอก่อนจากไป ส่วนอู๋ลี่ลี่ถูกเสี่ยวหลี่เรียกเอาไว้
“ลี่ลี่ นี่ ขนมแป้งนึ่งที่ฉันเอามาฝากเธอ คราวก่อนเธอบอกว่าชอบกินขนมแป้งนึ่งที่โรงอาหาร ฉันก็จำไว้เลย” พูดจบเสี่ยวหลี่ก็รีบยื่นขนมแป้งนึ่งในมือให้เธอ
เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวห่อขนมแป้งนึ่งไว้เฉย ๆ ไม่ได้มัดปากให้เรียบร้อย จึงมองเห็นได้ว่าข้างในเป็นขนมแบบไหน
วันนี้ลมพัดทรายแรง เม็ดทรายสีเหลืองหยาบกร้านปลิวเข้าหาตัวคน ขนมแป้งนึ่งสีขาวอวบก็ถูกทรายละเอียดสีเหลืองพัดใส่จนเป็นชั้นบาง ๆ แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าก็ไม่เว้น จากผ้าขาวกลายเป็นผ้าเหลือง
อู๋ลี่ลี่มองผ้าเช็ดหน้าในมือเสี่ยวหลี่ ในใจรู้สึกรำคาญอยู่หน่อย ๆ เธอฝืนยิ้มแล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณนะ ตอนนี้ฉันยังไม่หิว”