ซ่งชิงเหอออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการได้ไม่นาน เธอตกลงจะมอบสูตรหรืออนุญาตให้นำไปใช้ แต่เรื่องผลประโยชน์ที่เธอจะได้รับนั้น ยังต้องให้ผู้อำนวยการช่วยเจรจาให้ การอนุมัติตามลำดับขั้นคงต้องใช้เวลาสักหน่อย
พอออกจากห้องทำงาน เธอก็เห็นผู้อาวุโสฉียืนรออยู่หน้าประตู เขาตั้งใจมารอเพื่อฝากตัวเป็นศิษย์โดยเฉพาะ ในมือถือถ้วยชาไว้ด้วย ดูท่าอยากจะทำให้เรื่องฝากตัวเป็นศิษย์เสร็จสิ้นโดยเร็ว
ซ่งชิงเหอเผ่นแน่บไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ผู้อาวุโสฉีได้พูดสักคำ น้ำจากธารน้ำวิเศษไม่ได้ดื่มกันฟรี ๆ หรอกนะ!
ผู้อาวุโสฉียกถ้วยชาขึ้นแล้วกำลังจะตามไป แต่ผู้อำนวยการเหรินที่เดินออกมาพอดีกลับเรียกเขาไว้ “ผู้อาวุโสฉี อยากรู้ไหมว่าเมื่อกี้ผมคุยอะไรกับหมอซ่งน้อยในห้องทำงาน?”
ผู้อำนวยการเหรินพิงกรอบประตู ยิ้มตาหยี ไม่ได้กังวลเลยว่าอีกฝ่ายจะตามซ่งชิงเหอไปอีก
ผู้อาวุโสฉีชะงักเท้ากลับมาจริง ๆ เขาถามว่า “คุณคุยอะไรกับหมอซ่งหรือ?”
“เรื่องงานแลกเปลี่ยนเดือนหน้า หมอซ่งน้อยตกลงไปแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะพาคุณไปด้วย” ผู้อำนวยการเหรินขยิบตาให้
“ว้าว! เหรินเฒ่า สมแล้วที่เป็นผู้อำนวยการ ทำได้เยี่ยมมาก!” ผู้อาวุโสฉีตื่นเต้นจนทำท่าทางเหมือนลิง กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ ก่อนทุบอกตัวเองสองสามที
ได้ไปทำงานนอกสถานที่กับหมอซ่ง แถมยังเป็นงานประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ที่เปิดโอกาสให้แสดงฝีมือเต็มที่ เขานึกภาพหมอซ่งกวาดเรียบทุกคนได้แล้ว
สภาพจิตใจของผู้อาวุโสฉีไม่เหมือนคนแก่เลยสักนิด ต่อให้บอกว่าเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ก็ยังมีคนเชื่อ