ตอนนี้ซ่งชิงเหอมองเห็นในความมืดได้แล้ว เธอยืนอยู่ในลานบ้าน มองไปทางห้องของหลิวซิ่ว ภายในห้องไม่มีแสงไฟ สองแม่ลูกคงหลับไปแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลา 23:12 น. ชาวบ้านเข้านอนกันตั้งนานแล้ว ยุคนี้โทรทัศน์ยังไม่แพร่หลาย แถมเพื่อประหยัดไฟ หลายบ้านยังใช้เทียนกันอยู่ หลังมื้อเย็นผู้คนจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
บนถนนดินในหมู่บ้านไม่มีใครสักคน ซ่งชิงเหอเดินอย่างเงียบเชียบ ระหว่างทางเมื่อเห็นต้นไม้ข้างทางก็เก็บเข้าไปในพื้นที่มิติบ้างตามใจ
เมื่อต้นไม้และพืชพรรณเข้าไปในพื้นที่มิติแล้ว พวกมันจะถูกปลูกลงดินโดยอัตโนมัติ เธอยังปรับเปลี่ยนตำแหน่งได้ตามใจ ต้นไม้ที่ถูกเก็บเข้าไปต่างดูดซับพลังวิญญาณในพื้นที่มิติอย่างตะกละตะกลาม
ซ่งชิงเหอเดินไปพลาง เลือกเก็บต้นไม้ที่ไม่สะดุดตาเข้าไปในพื้นที่มิติไปพลาง เธอไม่จำเป็นต้องยื่นมือสัมผัสด้วยซ้ำ สิ่งของทุกอย่างในรัศมีสิบเมตรรอบตัว เธอเก็บเข้าไปได้เพียงแค่คิด
ตอนเดินผ่านหน้าบ้านตระกูลกู้ เธอยังเก็บลูกสุนัขสองตัวจากทั้งหมดสี่ตัวของเฮยเสี่ยวเฮยที่เพิ่งหย่านมเข้าไปด้วย เฮยเสี่ยวเฮยไม่ชอบเจ้าของร่างเดิม ปกติเห็นเจ้าของร่างเดิมทีไรก็เห่ากรรโชกไม่หยุด แถมยังมีสองครั้งที่เกือบกัดเธอ
ตอนที่เจ้าของร่างเดิมเกือบถูกกัดทั้งสองครั้ง กู้หย่วนกับซ่งชิงหย่าก็อยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีใครสักคนแสดงความเป็นห่วง กลับบอกแค่ว่าอย่าเข้าใกล้เฮยเสี่ยวเฮย
ซ่งชิงหย่าถึงกับพูดอย่างประสงค์ร้ายว่า “เฮยเสี่ยวเฮยชอบคนหน้าตาดี ชิงเหอ เธออยู่ให้ห่างหน่อยนะ ไม่งั้นมันเกิดอยากกัดเธอขึ้นมาจะทำยังไง”