“คุณครูจ้าว สวัสดีค่ะ ฉันได้ยินเรื่องของคุณมานานแล้ว ว่าคุณเป็นที่ชื่นชอบมากในโรงเรียนอนุบาล” หลิวซิ่วพูดพลางมองจ้าวเหมยเหมยด้วยดวงตาเป็นประกาย สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
อยากรั้งคุณครูจ้าวไว้จริง ๆ
จ้าวเหมยเหมยมองหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยในอ้อมแขนของหลิวซิ่ว “นี่คือเด็กน้อยสองคนที่บ้านใช่ไหมคะ? โอ๊ย น่ารักมากเลย ได้ยินคนในโรงเรียนอนุบาลพูดถึงเด็กสองคนนี้กันเยอะ พวกเขาแทบจะเป็นดาราดังในโรงเรียนเลยนะคะ...”
เธอเป็นคนชอบเด็กมาก อยากพบเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะทั้งสองที่ได้ยินคนพูดถึงมานานแล้ว
หลินฮวายื่นมือไปรับหนิงหนิงน้อยมาอุ้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู “เหมยเหมย ถึงเจ้าตัวเล็กสองคนนี้จะอายุยังไม่ครบขวบ แต่ตอนนี้พูดได้แล้วนะ”
พูดจบ เธอก็ดัดเสียงออดอ้อน “มาเรียกคุณอาสิ ได้ไหม เจ้าหนูน้อยอัจฉริยะ?”
“คุณอา สวย!” หนิงหนิงน้อยไม่อิดออด นอกจากเรียกแล้ว ยังชมอีกด้วย!
ซือฉีน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของหลิวซิ่วก็ไม่น้อยหน้า อ้าปากเรียกทันที “คุณอา คุณอา คุณอา”
แม้จะไม่ได้ชม แต่เรียกติดกันถึงสามครั้ง แสดงว่าชอบมากทีเดียว
ดวงตาของจ้าวเหมยเหมยกับหลินฮวาเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจในพริบตา
“โอ๊ย น่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ใคร ๆ ก็ชม เจ้าตัวเล็กสองคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว” หลินฮวาอยากหอมเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนสักฟอด
จ้าวเหมยเหมยรู้สึกว่าหัวใจละลายเป็นน้ำ แค่เพราะเด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ เธอก็ต้องไปทำงานที่บ้านหมอซ่งให้ได้
หลังจากซ่งชิงเหอปล่อยให้ทั้งสองคนเอ็นดูหนิงหนิงน้อยกับซือฉีอยู่พักหนึ่งแล้ว เธอจึงพูดขึ้นว่า “คุณหลิน เมื่อวานหลังจากคุณพูดถึงคุณน้าจ้าว ฉันก็ลองไปสอบถามดูแล้วค่ะ ฉันคิดว่าคงต้องปฏิเสธเรื่องนี้ ถ้าคุณน้าจ้าวทำงานที่โรงเรียนอนุบาลต่อไป อนาคตของเธอก็น่าจะไปได้ดี ไม่จำเป็นต้องมาทำงานที่บ้านฉันหรอกค่ะ”