หลิวซิ่วคิดว่าลูกสะใภ้แค่อยากซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะนึกถึงเธอด้วย พอลองคิดดูแล้วก็ใช่จริง ๆ เสื้อผ้าในบ้านเธอเป็นคนซัก ซื้อเครื่องซักผ้ามาก็ต้องเป็นเธอที่ใช้ไม่ใช่หรือ?
“ชิงเหอ ลูกใส่ใจแม่มากเลย ขอบใจนะ” หลิวซิ่วกะพริบตาถี่ ๆ พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตา
เธอทุ่มเทไปไม่เสียเปล่าจริง ๆ ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลูกสะใภ้ต่างฝ่ายต่างเอาใจใส่กัน คำนี้ชิงเหอเป็นคนบอกเธอเอง เธอคิดว่าเอามาใช้กับตัวเองและอีกฝ่ายได้เหมาะดี
ซ่งชิงเหอสงสัย ยกมือขึ้นแหวกเปลือกตาของหลิวซิ่วทันที “แม่ เป็นอะไรคะ ตาไม่สบายหรือเปล่า มีทรายเข้าตาไหม เดี๋ยวหนูเป่าให้”
แถบตะวันตกเฉียงเหนือมีพายุทรายบ่อย ต่อให้มีทรายเข้าตาก็เป็นเรื่องธรรมดา
ซ่งชิงเหอมือไว เธอแหวกตาหลิวซิ่วออกจนเห็นเนื้อด้านในสีชมพู ตาขาวใส ไม่มีเส้นเลือดแดงหรือสีเหลือง
ลูกตาสุขภาพดีชัด ๆ
เธอสูดลมหายใจเตรียมเป่า หลิวซิ่วเอามือปิดตาพลางดิ้นถอยหลัง ก่อนจะอ้าปากด่า “โอ๊ย ยัยเด็กบ้า ทำอะไรน่ะ จะฆ่ากันหรือไง!”
ยัยเด็กบ้านี่เหมือนวัวตัวโต กินของละเอียดอ่อนกับเขาไม่เป็นเลยสักนิด
ซ่งชิงเหอไม่เข้าใจ “แม่ หนูจะเป่าทรายออกให้ไงคะ”
“รีบไปเลย ไป ๆ ๆ ไปอยู่ตรงไหนที่เย็น ๆ เถอะ อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงหน้าแม่!” หลิวซิ่วทำหน้าเอือมระอา
ซ่งชิงเหอว่า “อ๋อ งั้นแม่ช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้หนูทีนะ จะได้ลองดูว่าเครื่องซักผ้าใช้ดีไหม”
หลิวซิ่วพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยวแม่เอาผ้าปูที่นอนทั้งหมดในบ้านไปเปลี่ยนแล้วซัก จากนั้นลองใช้หม้อหุงข้าวหุงข้าวดูด้วย”