ตอนที่ 35 ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ
หวังเหล่าเซินเดินไปตะโกนเรียกที่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลซ่ง ตอนนั้นซ่งชิงหย่ากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา พอได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าซีดเหลืองปนคล้ำของอีกฝ่าย ฟันเหลืองดำโผล่พ้นริมฝีปาก ขณะกำลังยิ้มให้เธอ
ซ่งชิงหย่าตกใจจนสะดุ้ง รีบลุกพรวดจากเก้าอี้ สีหน้าหวาดกลัวและรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
หวังเหล่าเซินไม่ใส่ใจกับสีหน้าราวกับเห็นผีของเธอ กลับแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วพูดว่า “น้องซ่ง เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ พี่มารับเมียกลับบ้านแล้ว”
ระหว่างพูด เขาก็กวาดตามองซ่งชิงหย่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาชวนขนลุก
ถ้าน้องเล็กตระกูลซ่งกลับไปกับเขาไม่ได้ ซ่งชิงหย่าก็ไม่เลวเหมือนกัน หน้าตาสวยกว่าเสียอีก ได้ยินมาว่าทำงานไม่เก่ง แต่เขาคิดว่าไม่เห็นเป็นไร พอกลับไปแล้วค่อยสั่งสอนให้เชื่องก็ได้
เมียสองคนก่อนหน้านี้เขาสั่งสอนจนเชื่อฟังเป็นอย่างดี สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่กล้าบ่นสักคำ เพียงแต่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง อยู่ด้วยกันได้ไม่นานก็ป่วย แล้วก็ตาย
หวังเหล่าเซินเป็นพ่อม่ายที่เมียตายไปสองคน ไม่ใช่คนแก่โง่เขลาไร้พิษภัย ก่อนมาเขายังจงใจสืบเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลซ่งช่วงสองสามวันนี้ด้วย
ดูท่าทางซ่งชิงเหอจะเปลี่ยนใจ แต่เขาก็ไม่ได้โกรธอะไรนัก ที่สำคัญคือบ้านซ่งยังมีสาวพรหมจรรย์อีกคน แถมหน้าตาสวยกว่าซ่งชิงเหอเสียด้วย
บ้านซ่งมีลูกสาวตั้งสองคน ถ้าคนนี้ไม่ยอมก็เปลี่ยนเป็นอีกคนสิ
ซ่งชิงหย่าถูกสายตาของหวังเหล่าเซินจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เธอทิ้งท้ายว่า “รอเดี๋ยวนะ” แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถง