“มาดื่มน้ำแก้วนี้ก่อน” ซ่งชิงเหอยื่นแก้วน้ำให้เฉินชูอวิ๋นทันที
น้ำแก้วนี้เดิมทีก็เตรียมไว้ให้อีกฝ่ายอยู่แล้ว
ตอนนี้เฉินชูอวิ๋นเจ็บปวดจนแทบไม่ได้สติ หลังพูดประโยคนั้นจบก็แทบไม่เหลือแรง ในสายตาของเธอ ซ่งชิงเหอตอนนี้แทบไม่ต่างจากพระโพธิสัตว์ เพราะอีกฝ่ายให้คำมั่นกับเธอไว้
พอแก้วน้ำถูกยื่นมา เธอก็รับไปดื่มโดยไม่รู้ตัว น้ำหวานชื่นใสไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ทำให้เธอรู้สึกราวกับผืนดินที่แห้งแล้งได้พบสายฝนชุ่มฉ่ำ
ดื่มน้ำหมดแก้วแล้ว ทั้งเรี่ยวแรงและสภาพจิตใจก็ดีขึ้นเล็กน้อย
ซ่งชิงเหอรับแก้วที่ดื่มหมดแล้วมา จากนั้นก็ป้อนยาเม็ดห้ามเลือดบำรุงกำลังเข้าปากเฉินชูอวิ๋น ยาเม็ดละลายทันทีที่เข้าปาก เฉินชูอวิ๋นไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ รู้เพียงว่ามีบางอย่างไหลลงท้อง แล้วก็รู้สึกว่าร่างกายเจ็บปวดและทรมานน้อยลง
ได้ผลดียิ่งกว่ายาทุกชนิดที่เคยกิน
“ถอดเสื้อผ้าเธอออกให้หมด ผู้อาวุโสฉี ช่วยฆ่าเชื้อเข็มเงินให้ฉันด้วย เข็มยาวก็ฆ่าเชื้อทั้งหมด...” ซ่งชิงเหอไม่เปิดโอกาสให้ใครตอบสนองหรือพูดอะไรทั้งนั้น
น้ำเสียงของเธอหนักแน่นมั่นคง เปี่ยมด้วยพลังที่ทำให้คนเชื่อถือ แพทย์หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ และกำลังจะเอ่ยถามต่างพากันเงียบ มองผู้อาวุโสฉีหยิบเข็มเงินยาวสั้นไม่เท่ากันออกมาฆ่าเชื้อทีละเล่ม
ผู้อาวุโสฉีมือไวจริง ๆ เขาฆ่าเชื้อเข็มเงินกว่าห้าสิบเล่มเสร็จอย่างรวดเร็ว
ซ่งชิงเหอตรวจดูอัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ แล้วพูดกับเฉินชูอวิ๋นที่สีหน้าผ่อนคลายลงบ้างว่า “ฉันจะฝังเข็มให้คุณ พยายามอย่าขยับ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนให้บอกทันที”