ในห้องคลอดขนาดใหญ่มีเตียงคลอดวางอยู่หลายเตียง แต่ตอนนี้มีหญิงคลอดนอนอยู่เพียงเตียงเดียวตรงกลางห้อง
วันนี้ในช่วงเวลานี้มีแค่เฉินชูอวิ๋นคนเดียวที่กำลังคลอด รอบตัวเธอมีหมอ ผดุงครรภ์ และพยาบาลหลายคนรายล้อมอยู่
ซ่งชิงเหอมองผ่านช่องว่างระหว่างผู้คน เห็นเฉินชูอวิ๋นที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงคลอด อีกฝ่ายดูอายุยี่สิบต้น ๆ น่าจะไล่เลี่ยกับเธอ
ใบหน้าซีดเซียวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ผมดำเปียกชื้นแนบติดแก้ม เครื่องหน้าอ่อนหวาน ดวงตาสีดำพร่าเลือน ร่างทั้งร่างดูอ่อนแรงอย่างยิ่ง
เรี่ยวแรงในกายของเธอกำลังค่อย ๆ ร่อยหรอลง
“หลีกทางหน่อย ให้หมอซ่งมาดู!” ผู้อาวุโสฉีตะโกนพลางกวักมือเรียกหมอกับผดุงครรภ์ แต่ตัวเองไม่ได้เข้าไปใกล้ ทั้งยังรั้งหมอชายที่ตามเข้ามาด้วยกันเอาไว้
ชายชรารู้ตัวดีว่าตัวเองเข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะทำให้คนคลอดกดดัน แม้เขาจะเป็นชายชรา แต่ก็ยังเป็นผู้ชายอยู่ดี
หมอชายถูกผู้อาวุโสฉีรั้งไว้ จึงเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย เขาไม่ได้ดึงดันเดินเข้าไป เพียงเหลือบมองแล้วหันหน้าหนีไป
หมอกับผดุงครรภ์ที่กำลังวุ่นจนหัวหมุนได้ยินเสียงผู้อาวุโสฉี ต่างก็หันมามองซ่งชิงเหอพร้อมกัน
ตอนนี้ซ่งชิงเหอมีชื่อเสียงมากในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร อีกทั้งยังหน้าตาสะสวย ใคร ๆ ก็รู้จักเธอ
หมอหญิงที่สวมหน้ากากกับถุงมือเห็นเธอมา ก็ยินดีราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบเอ่ยทักว่า “ดีจังเลย หมอซ่งมาจริง ๆ รีบมาดูหน่อยค่ะ”