คำพูดยิ่งฟังยิ่งน่าขยะแขยง
หลิวซิ่วขมวดคิ้ว ก่อนจะตวาดขัดขึ้นเสียงดัง “พอได้แล้ว พอได้แล้ว! ถ้าไม่ซื้อยาหอมกับลิปสติกก็กลับไปก่อนเถอะ ฉันต้องให้นมหลานสาวตัวน้อยแล้ว”
แค่ฟังก็ชวนคลื่นไส้แล้ว
ป้าเจิ้งรีบพูดเสริม “ใช่ ๆ ถ้าไม่มีธุระก็กลับไปก่อนเถอะ อยู่ที่นี่กันมาตั้งนานแล้ว”
ทั้งสองคนไล่เพื่อนบ้านเหล่านั้นกลับไปจนหมด ก่อนจะล็อกประตูรั้วด้วย
“พวกนี้ไม่รู้จักดูสีหน้าคนเลยจริง ๆ ยังจะพูดเรื่องให้นมอีก ทำไมไม่บีบนมตัวเองกินเสียเลยล่ะ คิดเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ออกมาได้ยังไง ถุย!” หลิวซิ่วเบ้ปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เธอรู้สึกขยะแขยงเข้าให้จริง ๆ
ป้าเจิ้งส่ายหน้า “พวกนั้นเป็นคนดังในเขตบ้านพักครอบครัวทหารของเราเลย โดยเฉพาะยายแก่นั่น สงสัยจะหมายตาชิงเหอมานานแล้ว อย่าให้เด็กน้อยสองคนของบ้านเราต้องพลอยขยะแขยงไปด้วยเลย”
“ไป ให้นมกันเถอะ” หลิวซิ่วเรียก
“แม่ ต่อไปอย่าไปเล่นกับคนพวกนั้นอีกนะ!” เสียงซ่งชิงเหอดังมาจากห้องโถงกลาง
เมื่อครู่เธอก็แทบคลื่นไส้เหมือนกัน ยุคนี้ยังมีความคิดแบบศักดินาหลงเหลืออยู่มาก แม้แต่ในยุคปัจจุบันก็ยังมีไม่น้อย
ปล่อยให้ความคิดพวกนั้นมาทำให้แม่เสียคนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวคงวุ่นวายกันหมด
หลิวซิ่วยิ้มกว้าง “ได้สิ ไม่ต้องห่วง แม่ไม่เหมือนคนพวกนั้นหรอก”
“น้องชิงเหอไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยจับตาดูแม่ให้เอง” เสียงป้าเจิ้งที่เจือรอยยิ้มดังขึ้น
พูดจบ ทั้งสองก็อุ้มเด็กน้อยเข้าไปให้นมในห้องโถงกลาง