ผู้อำนวยการเหรินที่ยืนอึ้งอยู่เพิ่งได้สติ รีบสาวเท้าวิ่งตามไปทันที
ผู้อำนวยการโก่วรีบตามไปดูเรื่องสนุกด้วย ระหว่างมองตามเขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “ผู้อาวุโสฉีอายุปูนนี้แล้ว ยังมีแรงเหลือเฟือขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าสู้กับตาเหริน ใครจะชนะกันนะ?”
น้ำเสียงของผู้อำนวยการโก่วตื่นเต้นสุด ๆ ทั้งยังไม่ได้ลดเสียงลงเลย ฟังดูเหมือนกำลังรอชมเรื่องสนุกเต็มที่!
ผู้อำนวยการโก่ววิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
เหล่าบุคลากรทางการแพทย์ที่วิ่งมาดูเหตุการณ์ต่างมองหน้ากันไปมา แพทย์ชายคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันตาฝาดหรือเปล่า ทำไมผู้อำนวยการเหรินถึงลงไม้ลงมือกับผู้อาวุโสฉีล่ะ?”
“ลงไม้ลงมือกันจริง ๆ เมื่อกี้ก็สู้กันในห้องทำงานแล้ว ฉันยังเห็นผู้อาวุโสฉีผลักผู้อำนวยการเหรินด้วย ผู้อำนวยการเหรินเกือบหงายหลังลงไปก้นจ้ำเบ้าแน่ะ!”
“อะไรนะ! ผู้อำนวยการเหรินถูกผู้อาวุโสฉีผลักล้มเหรอ? แล้วพวกเขาทะเลาะกันทำไม?”
“เมื่อกี้ฉันเดินตามผู้อำนวยการโก่วอยู่ ได้ยินพวกเขาพูดถึงอะไรหอม ๆ เหม็น ๆ น่าจะมีใครตดจนห้องทำงานเหม็นคลุ้งล่ะมั้ง...”
“แล้วใครเป็นคนตดสนั่นหวั่นไหวขนาดนั้น?”
“พวกคุณพูดอะไรน่าขยะแขยงกันเนี่ย ผู้อำนวยการเหรินซ่อนของไว้แล้วถูกผู้อาวุโสฉีจับได้ต่างหาก ไม่แน่ว่าผู้อำนวยการเหรินอาจมีรสนิยมพิเศษอะไรสักอย่าง พอถูกจับได้ก็เลยอับอายจนพาลโกรธหรือเปล่า?”
“อา~ แล้วภรรยาผู้อำนวยการเหรินรู้เรื่องนี้ไหม ไม่รู้ว่าเธอจะรับได้หรือเปล่า บางทีอาจวิปริตมากก็ได้นะ?”