“เฮ้อ รู้งี้ตอนออกมาก็น่าจะแวะไปร้านยาก่อน จะได้ไม่ต้องมาเสียเที่ยว แล้วยังต้องหอบของกลับไปอีก” ผู้อาวุโสฉีออกแรงถีบจักรยานอย่างยากลำบาก
เขาหอบหายใจค่อนข้างหนัก ร่างกายแก่ชราขนาดนี้แล้ว แค่ปั่นจักรยานก็เหนื่อยไม่น้อย ยิ่งช่วงหลายคืนมานี้ยังนอนไม่หลับ ความเหนื่อยล้าจึงยิ่งทวีขึ้น
ที่สำคัญ ของที่เขาถือมามีเยอะ ตอนถีบจักรยานมันแกว่งไปโดนเท้า เขาเลยรู้สึกเหนื่อยจนต้องจอดพัก...
ร้านยาอยู่ไม่ไกลจากบ้านซ่งชิงเหอ ไม่นานผู้อาวุโสฉีก็มาถึง เขาจอดจักรยานไว้ด้านนอก แล้วหอบของเข้าไป
ตอนนี้ในร้านยาไม่มีคนไข้ ซ่งชิงเหอกำลังสอนจุดฝังเข็มให้สองคนอย่างอู๋ลี่ลี่กับโจวหมิงอยู่ในห้องตรวจรักษา
ผู้อาวุโสฉีหอบของพะรุงพะรังเข้าไป ก็เห็นซ่งชิงเหอกำลังซัดเข็มใส่โจวหมิง แถมยังเล็งไปที่ใบหน้าอีกต่างหาก!
ประกายเย็นวาบผ่านไป เข็มเงินหลายเล่ม ทั้งสั้นยาวและหนาบางต่างกัน ปักลงบนจุดฝังเข็มบนใบหน้าของโจวหมิงได้อย่างแม่นยำ นับคร่าว ๆ ก็มีราวเจ็ดแปดเล่ม
เข็มเงินแต่ละเล่มปักสูงต่ำไม่เท่ากัน ราวกับคว้าขึ้นมาได้ก็ซัดออกไปทันที ไม่ได้สนใจเลยว่าแต่ละเล่มจะยาวหรือสั้นแค่ไหน ซึ่งความจริงก็เป็นแบบนั้น
ซ่งชิงเหอแค่สาธิตตำแหน่งจุดฝังเข็มและท่าทางการซัดเข็มให้ลูกศิษย์ทั้งสองดู วิชาซัดเข็มแทบจะสูญหายไปจากโลกภายนอกแล้ว หากไม่มีพลังวิญญาณห่อหุ้ม เข็มที่ซัดออกไปก็แทบไม่มีประโยชน์ นอกจากเอาไว้โชว์เท่แล้วก็ทำอะไรไม่ได้อีก