ใบหน้าของซ่งชิงหย่าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด เดี๋ยวแดงเดี๋ยวคล้ำ
เธอไม่อยากยอมรับว่าถูกสาวอ้วนคนหนึ่งบีบคั้นจนจนมุม ยิ่งไม่อยากยอมรับว่าตัดใจจากเงิน 300 หยวนก้อนนี้ไม่ลง
หวังเจาเตี้ยนก้าวเข้าไปสองก้าว บีบซ่งชิงหย่าจนถอยไปติดมุม กัดฟันกรอด “จะคืนเงินให้ฉันไหม? ถ้าไม่คืน ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าเธอเดี๋ยวนี้!”
พูดจบหัวใจเธอก็สั่นตามไปด้วย กลัวเหลือเกินว่าซ่งชิงหย่าจะไม่รับคำขู่ แล้วปล่อยให้เธอไปก่อเรื่องจริง ๆ
ห้านาทีต่อมา หวังเจาเตี้ยนก็ออกจากโรงพยาบาลพร้อมเงิน 50 หยวนที่ซ่งชิงหย่าควักออกมาจากแผ่นรองรองเท้า ก่อนจากไปเธอยังข่มขู่อีกฝ่ายอย่างดุดัน ให้รีบจัดการเรื่องของกู้หย่วนให้เรียบร้อย
หวังเจาเตี้ยนในตอนนี้ราวกับแม่ไก่อ้วนที่เพิ่งเอาชนะศึกมาได้ เชิดหน้าสะบัดมือเดินกลับไปยังเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
สะใจจริง ๆ! เสียดายที่ไม่มีใครให้แบ่งปันข่าวดีนี้ด้วย
ที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล ซ่งชิงหย่ากัดฟันแน่น พยายามข่มความโกรธในใจ
เธอข่มอยู่หลายนาที แต่ก็เอาไม่อยู่เสียที จึงสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกไปอย่างเดือดดาล
เธอต้องไปถามกู้หย่วนให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ แทบอยากฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ด้วยซ้ำ เขาถึงกับเอาเรื่องของตัวเองมาเป็นข้ออ้าง แบบนี้จงใจทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าซ่งชิงเหอชัด ๆ!
แค่คิดว่าซ่งชิงเหอจะมีสีหน้าและท่าทีอย่างไรเมื่อรู้เรื่องนี้ เธอก็รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูแคลนนั่น เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงให้ลึกซึ้ง...
ทั้งที่เมื่อก่อนเธอเป็นฝ่ายปฏิบัติต่อซ่งชิงเหอแบบนั้นแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับตาลปัตรไปหมดแล้ว