ซ่งชิงเหอเห็นเสี่ยวหลี่เป็นแบบนี้แล้วก็อดพูดไม่ออกไม่ได้
เขาก็รู้จักเข้าหาผู้คนอยู่หรอก แต่พอเป็นเรื่องจีบสาวกลับงกเสียเหลือเกิน ถ้าเอาลูกแพร์กับนมมอลต์ไปให้ลี่ลี่บ้าง อีกฝ่ายก็คงไม่ต่อต้านขนาดนั้น
เสี่ยวหลี่เห็นซ่งชิงเหอไม่พูดอะไร จึงรีบยื่นของในมือไปให้อีกครั้ง
“พี่สะใภ้...”
เขาเพิ่งเอ่ยปาก ซ่งชิงเหอก็ขัดขึ้นเสียก่อน “เสี่ยวหลี่ ขอโทษนะ เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้จริง ๆ”
เธอกลัวป้าเจิ้งจะมาตีเธอเอา
ตั้งแต่เสี่ยวหลี่เอาหมั่นโถวสองลูกไปให้ลี่ลี่ เรื่องนี้ก็แพร่ไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหารแล้ว ที่นี่มีป้ากับน้าแม่สื่ออยู่ไม่น้อย แต่ตั้งแต่เสี่ยวหลี่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็ถูกพวกป้า ๆ น้า ๆ ถอนชื่อออกจากรายชื่อคนที่พวกเธอจะช่วยจับคู่ให้
ใครก็ไม่อยากถูกฝ่ายหญิงด่า ใช่ไหมล่ะ?
“ใช่แล้ว เสี่ยวหลี่ เรื่องนี้ช่วยไม่ได้จริง ๆ แถมเรื่องชายหญิงก็ขึ้นอยู่กับวาสนาด้วย บางทีถ้าไม่มีวาสนาต่อกัน ก็ฝืนไม่ได้หรอก” หลิวซิ่วรีบเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม ต้องพูดให้เขายอมกลับไปให้ได้
เสี่ยวหลี่ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่เชิง วาสนาอะไร ฝืนอะไร คำพวกนี้เป็นคำใหม่ทั้งนั้น...
หลิวซิ่วใช้ศอกสะกิดซ่งชิงเหอ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรีบพูดอะไรสักอย่างไล่เขาไป
ซ่งชิงเหอรับสัญญาณแล้วจึงพูดว่า “ใช่แล้ว เรื่องความรักขึ้นอยู่กับวาสนามากจริง ๆ ถ้าวาสนายังไม่มาถึง ต่อให้ทำยังไงก็ไม่สำเร็จ แต่ถ้าวาสนามาถึง ต่อให้ไม่ออกจากบ้านก็ยังหาเมียได้
เสี่ยวหลี่ เรื่องแบบนี้รีบร้อนไม่ได้หรอก แล้วนายก็ไม่จำเป็นต้องหาแถวเขตทหารเรานี่นา กลับบ้านเกิดเมื่อไหร่ก็ลองดูตัวได้ ให้คนที่บ้านช่วยจัดการให้สักหน่อย คนในครอบครัวแนะนำให้ ย่อมไว้ใจได้กว่าคนนอกอย่างพวกเราอยู่แล้ว