หวังเจินคงพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก บนรถไฟมีคนร้ายปรากฏตัว ส่วนนายทหารคนนั้นก็ลงมือช่วยเหลือจนได้รับบาดเจ็บ
แม้เธอจะไม่ใช่หมอ แต่ถ้าลุกขึ้นเสนอตัวช่วยทำแผลให้เขาในเวลานี้ เธอคิดว่าอีกฝ่ายต้องซาบซึ้งใจมากแน่
การทำแผลไม่ใช่จุดประสงค์ของเธอ
หวังเจินรู้สึกเจ็บตัวอยู่บ้าง ทั้งหมดเป็นเพราะถูกคนร้ายผลัก ผู้หญิงที่เดินมากับนายทหารก็ยังไม่ยอมช่วยเธอ แถมได้ยินว่าเป็นหมออะไรด้วย ไม่นึกเลยว่าจะเลือดเย็นขนาดนี้
เธอไม่คิดเลยสักนิดว่าการเสนอตัวช่วยทำแผลให้นายทหารเป็นเรื่องไม่เหมาะสม และยิ่งไม่คิดว่าการกระทำของตัวเองจะเป็นการยุ่มย่ามเกินจำเป็น
เธอเป็นคนเมืองหลวงแท้ ๆ คนที่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาควรจะปลื้มจนทำอะไรไม่ถูกเสียด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่มีคุณสมบัติดีในภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็มีไม่มาก
การที่เธอถูกเลือกนับว่าเหมือนสวรรค์ประทานโชคให้ ก่อนหน้านี้ตอนเดินทางไปทำงานต่างถิ่น ขอแค่เป็นผู้ชายก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดี เธอจึงมั่นใจในตัวเองมาก
หวังเจินวิ่งเหยาะ ๆ ไล่ตามลู่หวยเฉิน ขณะที่ใกล้จะตามทันแผ่นหลังกว้างนั้น ลู่หวยเฉินซึ่งกำลังเดินไปห้องน้ำก็หันกลับมามองเธออย่างระแวดระวัง พร้อมเบี่ยงตัวเปิดทางเดินให้
เขาคิดไปเองอย่างสมเหตุสมผลว่าหวังเจินรีบร้อนจะเดินผ่านไปข้างหน้า
“สหายนายทหาร ได้ยินว่าคุณบาดเจ็บ ฉันทำแผลเป็นนะ ช่วยพันแผลให้คุณได้” หวังเจินหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย