กู้หย่วนเห็นซ่งชิงเหอมีท่าทีเย็นชา ก็รีบก้าวเข้าไปหาแล้วอธิบายว่า “ชิงเหอ ฉันไม่ได้คิดอย่างอื่นนะ อย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหม เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเราไม่รู้จักกันเลย”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดูไร้ค่า
ซ่งชิงเหอเห็นเขาเริ่มพูดจาไร้สาระไม่หยุดอีกแล้ว จึงขึ้นคร่อมจักรยานเตรียมจากไป คืนนี้แม่สามีตุ๋นกระดูกชิ้นโตไว้ เธอต้องรีบกลับไปกินให้เยอะ ๆ
กู้หย่วนเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาขวางหน้าจักรยาน แล้วพูดเรื่องสำคัญอย่างรวดเร็ว “ฉันแค่อยากมาขอโทษ ซ่งชิงหย่าล้มไม่เกี่ยวกับเธอเลย เธอไม่ต้องโทษตัวเองหรือรู้สึกผิดหรอก”
เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด กลับถูกเขาหยิบมาใช้เป็นข้ออ้าง
ซ่งชิงเหอ: ???
เธอไปโทษตัวเองเรื่องอะไร ซ่งชิงหย่าทำไมไม่ล้มให้ตายไปเลยนะ
ซ่งชิงเหอ: “กลับไปเถอะ”
กลับไปดูสิว่ามีน้ำอยู่ในหัวมากแค่ไหน
เห็นซ่งชิงเหอไม่สะทกสะท้าน แถมยังไม่สนใจเลยสักนิด กู้หย่วนจึงพูดเสริมว่า “ชิงเหอ พี่สาวเธอถูกหวังเจาเตี้ยนผลักจนล้ม ถึงต้นเหตุจะเป็นเธอ แต่ฉันไม่โทษเธอหรอก”
ซ่งชิงเหอชักเท้าที่กำลังจะเหยียบคันถีบกลับมา “คุณบอกว่าหวังเจาเตี้ยนผลักเธอล้มเหรอ อาการหนักไหม”
“ค่อนข้างหนัก ฟันของซ่งชิงหย่าหักไปซี่หนึ่ง ทั้งใบหน้าและร่างกายก็มีแผลถลอก ตอนนั้นหน้าผากเลือดออกเยอะมาก ชิงเหอ เธอจะไปดูเธอกับฉันไหม” ประโยคสุดท้ายฟังคล้ายเสียงกระซิบของคนรัก
ซ่งชิงเหอสะบัดขนลุกซู่บนตัวทิ้ง แล้วยกเท้าขึ้นเตรียมปั่นจักรยานจากไป ไม่อยากพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว