ป้าเจิ้งถามขึ้นแบบนั้น หลิวซิ่วก็ยิ้มหน้าบานทันที “แน่นอนสิ ชิงเหอของฉันเก่งจะตาย แถมยังมีความคิดเป็นของตัวเองด้วย”
เธอรู้ดีว่าชิงเหอเป็นคนยังไง
ป้าเจิ้งไม่ได้คิดว่าซ่งชิงเหอเก่งอะไร ในสายตาเธอ อีกฝ่ายก็แค่หน้าตาสะสวยกว่าคนทั่วไปเท่านั้นเอง แถมหลังจากได้ใกล้ชิดกันในช่วงไม่กี่วันนี้ เธอก็รู้สึกว่าซิ่วเอ๋อร์ ลูกสะใภ้ของเธอเป็นคนขี้เกียจเอาแต่กิน
กินยาก็ต้องกินของดี ใช้ของก็ต้องใช้ของดี
แต่ซิ่วเอ๋อร์กับผู้กองลู่ไม่ได้ติดใจอะไร เธอซึ่งเป็นคนนอกก็เลยไม่พูดอะไร แต่ละครอบครัวก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง
ซ่งชิงเหอมองออกว่าป้าเจิ้งไม่เชื่อ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “แค่ลองดูเท่านั้นค่ะ ฉันไม่เคยเรียนจริงจังหรอก ปกติก็แค่อ่านหนังสือบ้าง”
“ลองดูก็ได้ ลองดูก็ได้ ขอแค่มีใจ แม่กับหวยเฉินก็ดีใจแล้ว” หลิวซิ่วไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเสียหายเลยสักนิด
ป้าเจิ้งอยู่ได้ไม่นานก็กลับไป ไม่ถึงสองวัน ข่าวว่าลูกสะใภ้ตระกูลลู่รู้วิชาแพทย์แผนจีนก็แพร่กระจายออกไป ครอบครัวทหารหลายคนพากันมาถามว่าเรื่องนี้จริงหรือเปล่า
ทุกคนคิดแค่ว่าจะมาดูเรื่องสนุก ไม่มีใครเชื่อเรื่องนี้จริงจัง ยิ่งไม่มีใครคิดว่าซ่งชิงเหอจะรู้วิชาแพทย์แผนจีนจริง ๆ
ถ้ารู้จริง ทำไมไม่ไปเป็นหมอทหารล่ะ?
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารลอยไปถึงหูหลิวซิ่วอย่างรวดเร็ว เธอไม่ค่อยพอใจนัก จึงบ่นขึ้นมาระหว่างกินข้าว “ปากเจิ้งเสี่ยวชุ่ยนี่เหมือนมีกรวยติดอยู่ พูดอะไรออกไปหมด...”
ช่วงนี้มีคนมาถามไม่หยุดว่าชิงเหอรู้วิชาแพทย์แผนจีนหรือเปล่า แถมยังบอกว่าถ้ารู้จริงก็อย่าปล่อยให้เสียของ รีบส่งไปโรงพยาบาลทหารให้เป็นหมอ ถ้าไม่รู้ก็ให้หยุดเสีย อย่าไปทำร้ายคนอื่น