หลิวซิ่วหน้าบึ้ง “ทำไมไม่กินเนื้อมังกรไปเลยล่ะ ดูทำเป็นเก่งเข้าเถอะ!”
ซ่งชิงเหอพูดไม่ออก
หลิวซิ่วหันไปยกอาหารเช้าจากห้องครัวเข้ามา มีไข่ตุ๋นหมูสับเต็มชาม ซาลาเปาไส้หมูก้อนโต และซุปแผ่นแป้ง
แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว
ดวงตาของซ่งชิงเหอเป็นประกาย เธอยกนิ้วโป้งให้แม่สามี “แม่ดีกับฉันจริง ๆ เลยค่ะ อาหารที่แม่ทำอร่อยมาก”
คำพูดนี้ไม่มีลูกเล่น มีแต่ความจริงใจล้วน ๆ
ทำเอาหลิวซิ่วรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา ลูกสะใภ้คนนี้พูดจาหวานหูเป็นชุด ๆ ได้ยังไงกันนะ
เธอกระแอม “กินเสร็จแล้ววางชามกับตะเกียบไว้ข้าง ๆ ก็พอ เดี๋ยวแม่ออกไปดูเรื่องสนุกแป๊บเดียวก็กลับมา ถ้าต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าเปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว ก็ใส่กะละมังไว้ก่อน แม่กลับมาค่อยจัดการ”
พูดจบหลิวซิ่วก็รีบออกจากบ้านทันที มุ่งหน้าไปตระกูลซ่งเพื่อดูเรื่องสนุก
ซ่งชิงเหอตะโกนกำชับตามหลัง “แม่ อย่าลืมซื้อขาหมูมาด้วยนะคะ ฉันอยากกินขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง”
หลิวซิ่วไม่แม้แต่จะหันกลับมา เธอต้องไปดูก่อนว่าเงินที่เย็บซ่อนไว้ในหมอนถูกขโมยไปหรือยัง
ตระกูลซ่ง
ซ่งชิงหย่านั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในลานบ้าน ซ่งตัวตุนกับซ่งต้าเฉียงกำลังคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านด้วยดวงตาแดงก่ำ เล่าว่าบ้านเสียเงินไปเท่าไร
ซุนเฟิ่งนั่งอยู่ข้างซ่งชิงหย่า คอยเช็ดน้ำตาเป็นระยะ เมื่อครู่เรื่องร้องไห้ก็ร้องไปแล้ว เรื่องด่าก็ด่าไปแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาจัดการปัญหาเสียที
ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมุงอยู่หน้าบ้านตระกูลซ่ง บางคนถึงกับเข้าไปยืนในลานเพื่อดูเรื่องสนุก ป้ากับน้าบางคนเคี้ยวเมล็ดแตงโมไปพลาง กระซิบคุยกันไปพลาง