ทหารคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ “พี่สะใภ้?!”
สายตาเขาเผลอเหลือบไปมองลู่หวยเฉิน เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ให้ตายเถอะ คนแข็งทื่ออย่างกับก้อนหินคนนี้แต่งงานตั้งแต่เมื่อไรกัน แถมภรรยายังเป็นหมอสาวสวยเก่งกาจขนาดนี้ด้วย!
พอนึกถึงภารกิจครั้งก่อน เสี่ยวเฟยก็ยังจำได้ไม่ลืม ลู่หวยเฉินเย็นชาไร้หัวใจราวกับเครื่องจักรสังหาร แล้วไปได้ภรรยาที่ทั้งอ่อนโยนทั้งสวยขนาดนี้มาได้ยังไง?
ลู่หวยเฉินยิ้มไม่ถึงดวงตา “อะไร มีความเห็นหรือไง?”
“ไม่มีครับ ไม่มีเลย” เสี่ยวเฟยลูบจมูก ที่แท้หมอนี่ก็กันหมอซ่งไว้ข้างหลังเมื่อกี้นี่เอง นี่มันปกป้องภรรยาชัด ๆ
เข้าใจได้แหละ ถ้าเขามีภรรยาสวยขนาดนี้ เขาก็ปกป้องเหมือนกัน
ทุกคนขึ้นรถทหาร คันนี้นั่งได้หกคน เบาะหลังมีพื้นที่กว้างขวาง ตอนนี้ก็ไม่ได้จำกัดจำนวนผู้โดยสาร แค่เบียดกันสักหน่อยก็พอ
ซ่งชิงเหอนั่งชิดหน้าต่าง ลู่หวยเฉินนั่งข้างเธอ
พอขึ้นรถ ผู้อาวุโสฉีก็เริ่มแนะนำตัว “สหาย ฉันแซ่ฉี เรียกฉันว่าผู้อาวุโสฉีก็ได้ ท่านนี้คือผู้อำนวยการเหรินแห่งโรงพยาบาลทหาร ท่านนี้คือหมอซ่ง ส่วนสองคนนี้คือเสี่ยวหลี่กับผู้บังคับกองพันลู่”
เสี่ยวเฟยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันกลับมา ยิ้มแย้มแจ่มใส “ทุกคนเรียกผมว่าเสี่ยวเฟยก็ได้ครับ คนขับชื่อเจี้ยนกั๋ว ส่วนล่ามเมิ่งหลิงกับสหายร่วมรบของผม หลินเอ้อร์ อยู่ที่เกสต์เฮาส์ ช่วงที่ทุกคนอยู่เมืองหลวง พวกเราสามคนกับล่ามเมิ่งหลิงจะคอยดูแลทุกคนครับ