ซ่งชิงเหอยื่นกระปุกครีมหอมให้หลิวซิ่ว “แม่ลองใช้ดูสิคะ”
เธอมองออกว่าอีกฝ่ายชอบ ครีมหอมนี้แทบไม่มีต้นทุนสำหรับเธอ แม้จะไปซื้อสมุนไพรที่ตลาดมาแล้ว แต่สมุนไพรเหล่านั้นก็ถูกเธอเก็บไว้ในคลังของพื้นที่มิติ ไม่ได้คิดจะนำมาใช้
หม้อที่ใช้เคี่ยวยา เธอบอกคนอื่นว่าซื้อมา แต่ที่จริงก็เอาออกมาจากพื้นที่มิติเหมือนกัน ใช้งานดี แถมครีมยาที่เคี่ยวได้ยังดีกว่าหม้อที่ซื้อจากร้านข้างนอกเสียอีก
หลิวซิ่วเห็นลูกสะใภ้จะให้ครีมหอมแก่ตัวเอง ก็รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน “ฉันไม่ทาของพรรค์นี้หรอก เธอเอาไปขายหาเงินเถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาผ้าอนามัยกับผ้าอ้อมออกมา”
ตอนแรกพอได้ยินว่าชิงเหอจะทำครีมยาให้ซูเสวี่ยถิงฟรี ๆ เธอก็คัดค้านอย่างหนัก ไม่เข้าใจเลยว่าความสัมพันธ์ของสองคนนั้นจู่ ๆ ทำไมถึงสนิทกันขึ้นมาได้ขนาดนี้
รู้สึกแปลกพิกลอยู่เหมือนกัน มองยังไงทั้งคู่ก็ไม่น่าเป็นเพื่อนกันได้ แถมเวลาเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน เธอก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่มีสาเหตุ…
แต่ชิงเหอบอกเธอว่าตอนนี้ให้ฟรีก็เพื่อทำธุรกิจในภายหลัง ในเมื่อเป็นเรื่องหาเงิน เธอก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรแล้ว
หลิวซิ่วกลับเข้าไปหยิบผ้าอนามัยกับผ้าอ้อมในห้อง พลางเหลือบมองลู่หวยเฉินแรง ๆ
ลู่หวยเฉินที่นั่งถักเบาะอยู่ไม่ไกล พลางดูแลเด็ก ๆ ไปด้วย: …
เขาเหมือนยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ?
หลิวซิ่วแอบด่าอยู่ในใจ
เพราะไอ้ตัวซวยนี่แท้ ๆ วัน ๆ เอาแต่ไปหว่านเสน่ห์ข้างนอก ทำให้เธอถูกคนในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมองด้วยสายตาดูแคลน