“ชิงเหอ ป้าหยาอยู่ไหน?!” ป้าเจิ้งวิ่งพรวดเข้ามาในลานบ้าน พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ
ใบหน้าของเธอเลอะเทอะไปหมด หลังมือกับแขนมีรอยข่วน คอก็มีรอยถูกคนข่วน ผมยังถูกกระชากจนฟูฟ่องเหมือนรังนก ชายเสื้อก็ถูกดึงจนขาด เห็นได้ชัดว่าศึกเมื่อครู่ดุเดือดแค่ไหน!
แต่เธอกลับรู้สึกว่าคุ้มค่า เพราะแย่งตัวป้าหยามาอยู่ด้วยได้แล้ว
เมื่อครู่นี้ที่บ้านตระกูลเผิงไม่ใช่แค่การทะเลาะวิวาทอีกต่อไป คนทั้งลานต่างพากันวุ่นวาย แม้แต่ตัวแทนเฉินก็ลงมือด้วย หากไม่เข้าไปห้าม บางทีตัวเธอเองอาจโดนซ้อมไปด้วย
ตอนแรกป้าเจิ้งกดหวังเอ้อร์ฮวาลงแล้วอัดไม่ยั้ง ต่อมายายอู๋ก็เข้าร่วมด้วย ตัวแทนเฉินรีบเรียกคนมาห้ามทั้งสามคน ใครจะคิดว่ายิ่งห้ามก็ยิ่งกลายเป็นตะลุมบอนกันไปเสียได้
กว่าป้าเจิ้งจะหนีออกมาได้ก็แทบแย่ เธอไม่สนใจเฉาเหมยกับเฉาเทียนเลยสักนิด ถ้าสองคนนั้นถูกตีตาย เธอคงจุดประทัดฉลองเสียด้วยซ้ำ
“อุ๊ย เสี่ยวชุ่ย เธอโดนอะไรระเบิดใส่มาหรือไง ทำไมถึงเป็นสภาพนี้ล่ะ?!” หลิวซิ่วเดินออกมาจากห้องของป้าหยา ก็เห็นป้าเจิ้งอยู่ในสภาพเช่นนี้เข้า ถึงกับสะดุ้งตกใจ
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียดาย ถ้ารู้แบบนี้ ตอนกลับมาด้วยกันเธอน่าจะแวะไปดูอีกสักหน่อย เรื่องราวหลังจากนั้นคงสนุกน่าดู ไม่อย่างนั้นเสี่ยวชุ่ยคงไม่กลับมาในสภาพนี้หรอก
เฮ้อ เสียดายจริง ๆ
ป้าเจิ้งเท้าเอวหัวเราะเยาะ “ก็โดนตดของหวังเอ้อร์ฮวาระเบิดใส่น่ะสิ แต่ยังไงตอนนี้ป้าหยาก็มาอยู่บ้านฉันแล้ว ต่อไปฉันจะดูแลป้าหยาให้ดี บำรุงร่างกายให้แข็งแรง เมื่อกี้ตัวแทนเฉินก็บอกแล้วว่าทางหน่วยงานจะช่วย ไม่ต้องให้ฉันกังวล”