ซ่งชิงเหอกับหลิวซิ่วสบตากัน ทั้งคู่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เพียงแต่เงี่ยหูฟัง ซ่งชิงเหอใช้รีโมตลดเสียงโทรทัศน์ลงเล็กน้อย…
หนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยก็เงียบเสียงลง ไม่โวยวายขอกินลูกท้ออีก ต่างเบิกตากลมโตมองไปทางหนึ่ง ดูเผิน ๆ เหมือนเหม่อลอย แต่ที่จริงกำลังตั้งใจจับเสียง
มีเสียงทะเลาะดังมาจากบ้านข้าง ๆ ซ่งชิงเหอกับหลิวซิ่วสบตากัน ต่างอ่านคำถามในดวงตาของอีกฝ่ายออกว่า จะออกไปดูเรื่องสนุกกันไหม
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ข้อสรุป เสียงจากบ้านข้าง ๆ ก็เงียบลงเสียก่อน สงบไปแล้ว
หลิวซิ่วจุ๊ปากสองที “ตั้งแต่สามีกับลูกสาวตัวน้อยของเสี่ยวชุ่ยมาถึง พลังต่อสู้ของสหายเฉาก็ตกฮวบเลย แบบนี้จะทะเลาะกันขึ้นได้ยังไงกัน”
ซ่งชิงเหอพยักหน้า แสดงว่าเห็นด้วย “สหายเฉาเป็นคนฉลาด”
“ชิ คอยดูเถอะว่าเสี่ยวชุ่ยจะจัดการหล่อนยังไง” หลิวซิ่วโบกมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ถ้าไม่จัดการส่งลูกสะใภ้แบบนี้ออกไป ทั้งบ้านคงพังกันไปถึงสามรุ่น ไม่สิ น่าจะสองรุ่นมากกว่า เพราะร่างกายของเฉาเหมยมีลูกไม่ได้
ก่อนหน้านี้ชิงเหอเคยบอกเธอว่า ตอนเฉาเหมยอยู่โรงพยาบาลก็ไม่ได้พักฟื้นให้ดี ร่างกายทรุดโทรมหนักมานานแล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่มีลูกเลย แค่จะรักษาชีวิตให้ปลอดภัยก็ยังยาก
สรุปแล้วมีแค่สองคำ—ทำบาป!
ภายในบ้านข้าง ๆ
ตอนกินข้าวเมื่อครู่ เฉาเหมยอดใจไม่ไหวจนปัดชามตกแตก แต่คนในบ้านไม่มีใครสนใจเธอ มีแค่แม่สามีที่ด่าเธอสองคำ ส่วนสามีอย่างโจวกั๋วเจิ้งทำเหมือนไม่ได้ยินไม่ได้เห็น