ซ่งชิงหย่าได้ยินซ่งตัวตุนพูดเช่นนั้น หัวใจก็พลันกระตุกวูบ รีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า “พ่อ หนูจะแต่งงานกับกู้หย่วนค่ะ”
น้ำเสียงของเธอหนักแน่นยามพูด แฝงความดื้อดึงที่ยากจะเข้าใจ
ในใจมีเสียงหนึ่งคอยบอกเธอว่า ต้องแต่งงานกับกู้หย่วนให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม อีกทั้งเธอกับเขาก็สนิทสนมกันมากแล้ว
ซ่งตัวตุนขมวดคิ้ว มองลูกสาวที่ดูอิดโรยตรงหน้า ทั้งคู่ใกล้ถึงกำหนดแต่งงานแล้ว หากกลับคำตอนนี้คงไม่ดีนัก ชิงหย่าจะถูกมองว่าเป็นคนไร้หัวใจ ต่อไปหากคิดจะแต่งงานอีกก็คงยาก
“ไม่อย่างนั้นลองไปคุยกับตระกูลกู้ เลื่อนงานแต่งออกไปก่อนดีไหม ยังไงบ้านกู้กับบ้านเราก็ถูกขโมยทั้งคู่ จะเอาเงินที่ไหนมาจัดงานแต่งล่ะ” ซุนเฟิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เสนอขึ้น
ถือโอกาสใช้เหตุผลนี้เลื่อนงานแต่งออกไปเรื่อย ๆ บางทีลากไปลากมาก็อาจยกเลิกกันไปเอง จะได้ไม่ต้องจบลงอย่างน่าเกลียด
ซ่งตัวตุนเห็นด้วยกับความคิดของซุนเฟิ่ง จึงพยักหน้าตัดสินใจทันที “เอาตามนี้ บ้านกู้มีเงินเก็บรวมกันแค่ไม่กี่ร้อยหยวน จะคู่ควรกับชิงหย่าของเราได้ยังไง ดีเสียอีกที่บ้านเขาถูกขโมย ต่อไปชิงหย่าของเราจะได้แต่งกับคนในเมืองที่เป็นเจ้าหน้าที่”
ในสายตาเขา ฐานะของครอบครัวกับหน้าตาของลูกสาวแบบนี้ หาลูกเขยที่เป็นเจ้าหน้าที่สักคนได้ไม่ยาก แม้กู้หย่วนจะเป็นนายทหารชั้นผู้น้อย แต่ก็ยังไม่คู่ควรกับลูกสาวของเขา ได้แค่คู่กับลูกสาวคนเล็กอย่างซ่งชิงเหอเท่านั้น
แม้ตระกูลซ่งจะรักซ่งชิงหย่ามาก แต่เรื่องใหญ่ ๆ ซ่งตัวตุนยังเป็นคนตัดสินใจ ไม่ปล่อยให้เธอเอาแต่ใจตามชอบ