ซ่งชิงเหอก้าวเข้าไปหยิบฟิล์มเอกซเรย์จากมือซ่งชิงหย่า ก้มลงมองก็เห็นว่าเป็นภาพกระดูกขาจริง ๆ มองเห็นชัดเจนว่ามีกระดูกชิ้นเล็ก ๆ แตกอยู่ส่วนหนึ่ง
เธอเลิกคิ้ว ซ่งชิงหย่าทุ่มทุนไม่น้อยเลยนะ ถึงกับใช้ฟิล์มจริงมาแสดง
ซ่งชิงหย่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กอดอกแล้วหัวเราะเยาะ “เป็นไงล่ะ เอาฟิล์มออกมาให้ดูแล้ว ยังจะปฏิเสธอีกไหม?”
ฟิล์มนี้เธออุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก ตำแหน่งกระดูกตรงกัน แถมส่วนที่แตกก็มีไม่มาก พอดีกับสภาพขาของหลี่เฉียง
เธอคิดว่าถ้าไม่ใช่หมอที่ตรวจเขาเมื่อวาน ไม่มีทางมีใครรู้เรื่องนี้แน่
ซ่งชิงเหอถือฟิล์มไว้ในมือ มองซ่งชิงหย่าด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มแล้วถามว่า “คุณแน่ใจเหรอว่าฟิล์มนี้เป็นของหลี่เฉียง?”
บนฟิล์มเขียนชื่อหลี่เฉียงไว้ เป็นลายมือเขียน และดูไม่มีร่องรอยว่าถูกลบหรือแก้ไข
พอซ่งชิงหย่าได้ยินซ่งชิงเหอถามแบบนั้น หัวใจก็สะดุดวูบ ดวงตากลมใสของอีกฝ่ายจับจ้องมาที่เธอตรง ๆ คมกริบเสียจนเหมือนมองทะลุทุกรายละเอียด
เธอไม่ค่อยกล้าสบตาอีกฝ่าย
“ฉันขอดูหน่อย ฉันขอดูหน่อย!” ป้าเจิ้งวิ่งเข้ามาพร้อมตะโกน พลางเบียดฝูงชนเข้ามา
เมื่อครู่โจวหมิงเป็นคนวิ่งไปตามเธอมา ตอนนี้เขาวิ่งไปตามผู้บังคับบัญชาแล้ว
พอคนรอบข้างเห็นป้าเจิ้งมา ต่างก็หลีกทางให้เธอ เพราะเธอก็นับเป็นตัวเอกคนหนึ่งเหมือนกัน อย่างไรจ้าวหงก็เป็นดองกับเธอ
ป้าเจิ้งรับฟิล์มจากมือซ่งชิงเหอไปดูแวบหนึ่ง ก่อนพูดอย่างหนักแน่นว่า “ฟิล์มนี้ต้องเป็นของปลอมแน่!”