ซ่งชิงเหอพูดว่า “งั้นคุณลองคิดเรื่องที่ฉันบอกว่าจะรักษาขาดูนะ”
ไม่มีความรักก็ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นถึงเวลาหย่ากันคงลำบาก
เธอตั้งใจจะค่อย ๆ วางแผนไว้ ระหว่างที่ลู่หวยเฉินยังไม่ตกลงรักษาและยังไม่เห็นผล เธอจะไม่เสนอใช้การรักษาขาแลกกับการหย่าในอนาคต
ลู่หวยเฉินรับคำ บอกว่าจะลองคิดดูให้ดี
ซ่งชิงเหอเดินออกจากห้องโถงกลาง พอดีกับสบตาหลิวซิ่วที่อุ้มเด็กยืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ข้างประตู
หลิวซิ่วยิ้มเจื่อน “ฮ่า ๆ ฉันกำลังกล่อมเด็กอยู่ พวกเขาคงหิวแล้ว ดูสิ เอาแต่ตามหาเธอ งอแงกันใหญ่เลย…”
ซ่งชิงเหอมองต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมแขนแม่สามี ทั้งคู่น่ารักและว่าง่าย ไม่ได้ร้องงอแง เธอจึงรับเด็กน้อยทั้งสองมาอุ้มต่อ
เธอไม่ได้จับได้ว่าอีกฝ่ายแอบฟังอยู่ เพียงพูดว่า “งั้นฉันเข้าไปให้นมพวกเขาก่อนนะ”
“ได้ ๆ ให้นมเสร็จแล้วก็พักอีกสักหน่อยนะ ถ้าเด็ก ๆ รบกวนเวลาพักก็บอกให้เอาออกมาให้หวยเฉินกับแม่ช่วยดู เดี๋ยวถึงเวลาอาหารแม่จะเรียก” น้ำเสียงของหลิวซิ่วอ่อนโยนอย่างยิ่ง
เธอกลัวลูกสะใภ้จะเหนื่อย
หลิวซิ่วมองซ่งชิงเหออุ้มเด็กเข้าห้องแล้วปิดประตู จากนั้นจึงหันไปหาลู่หวยเฉินที่กำลังเหลาไม้ไผ่อยู่ในลานบ้าน
เขากำลังสานเสื่อไม้ไผ่
หลิวซิ่วลดเสียงถาม “เป็นยังไงบ้าง ชิงเหอพูดว่าไง เธอไม่โกรธใช่ไหม เชื่อหรือเปล่าว่าลูกไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผู้หญิงแซ่ซูคนนั้น สรุปลูกอธิบายให้เข้าใจหรือยัง”
ระหว่างพูด เธอก็เหลือบมองไปทางห้องของซ่งชิงเหอด้วย
ลู่หวยเฉินตอบว่า “ดูเหมือนเธอจะไม่โกรธ แถมยังบอกว่าจะลองรักษาขาให้ผมด้วย”