พวกป้า ๆ ลุง ๆ วิ่งไปมาระหว่างบ้านตระกูลลู่กับหน้าบ้านพักครอบครัวทหาร ตอนนี้ลู่หวยเฉินหลับไปแล้ว ก่อนหน้านี้จู่ ๆ ขาของเขาก็เกิดอาการปวดหลอน ทุกคนเลยพากันไปที่บ้านตระกูลลู่เพื่อถามไถ่และมุงดูสถานการณ์
แต่พวกเขาก็ยังเป็นห่วงเรื่องที่ซูเสวี่ยถิงไปรับเมียของบ้านตระกูลลู่ด้วย ตื่นเต้นกันจนแทบอยู่ไม่สุข เดี๋ยวก็วิ่งไปทางโน้น เดี๋ยวก็พุ่งไปทางนี้ กระวนกระวายยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก
ชีวิตในบ้านพักครอบครัวทหารสงบสุขแต่ก็น่าเบื่อ ไม่ต่างจากในหมู่บ้านเท่าไร เพียงแต่ความเป็นอยู่ที่นี่ดีกว่านิดหน่อยเท่านั้น
รถทหารยังขับเข้าไปไม่ถึงบ้านพักครอบครัวทหาร ซูเสวี่ยถิงก็เริ่มนึกเสียใจแล้ว พอเห็นพวกป้า ๆ ลุง ๆ ที่กำลังมุงดูอยู่เป็นกลุ่ม ๆ เธอก็นึกว่าตัวเองน่าจะลงตั้งแต่เพิ่งเข้ามาในเขตทหาร
ถ้าเข้าไปในบ้านพักครอบครัวทหารเมื่อไร เธอคงถูกล้อมมุงดูเหมือนลิงแน่
“เอ่อ...คือว่า เสี่ยวหลิว จอดรถก่อน ฉันเพิ่งนึกได้ว่าในห้องพักยังตั้งน้ำไว้บนเตา ต้องรีบกลับไปดู ไม่อย่างนั้นกาน้ำคงไหม้แน่
สหายชิงเหอ ป้าหลิว ไว้คราวหน้าฉันค่อยมาเยี่ยมใหม่นะ ฮ่า ๆ ๆ ฉันไปก่อนล่ะ เร็วเข้า เสี่ยวหลิว จอดรถเร็ว จอดเร็ว!” ซูเสวี่ยถิงพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงท้ายประโยค แถมยังตบประตูรถ ทำท่าร้อนใจอยากลงจากรถเต็มที
ถ้าไม่รีบหนี ตอนหลังก็คงไม่มีโอกาสแล้ว แค่คิดว่าตัวเองจะถูกคนพวกนั้นล้อมถามอยู่ตรงกลาง เธอก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ!
รถของเสี่ยวหลิวยังจอดไม่สนิทดี เธอก็รีบเปิดประตูรถกระโดดลงไป ก่อนจะวิ่งฉิวหายไปอย่างรวดเร็ว