“หวยเฉินเอ๊ย แม่มันไม่ได้เรื่องเอง แม่ดูแลลูกไม่ดี” หลิวซิ่วนั่งลงตรงขอบเตียง พูดเสียงเบาพลางยื่นมือที่สั่นเทาไปลูบใบหน้าของลู่หวยเฉิน
ลูกเอ๋ย ตั้งแต่เล็กจนโตต้องลำบากมามาก กว่าจะได้ใช้ชีวิตดีขึ้นบ้าง ขากลับต้องพิการอีก ต่อจากนี้ชีวิตของลูกจะลำบากแค่ไหนกันนะ...
ก่อนหลิวซิ่วจะมาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เธอคิดไว้แต่แรกแล้วว่าถ้าลู่หวยเฉินแบกรับครอบครัวไม่ไหว ต่อให้เธอต้องช่วยก็ยินดี แต่พอได้เห็นสภาพของลูกจริง ๆ เธอกลับรู้สึกว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรมเลย
ลู่หวยเฉินยังคงหลับไม่รู้สึกตัว ก่อนหน้านี้เขาเจ็บจนหมดสติไป อาการแบบนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง ต่อให้ไปหาหมอก็แก้ไม่ได้ นอกจากจะต้องใช้ยาที่ไม่ค่อยดีนัก
เพื่อไม่ให้กระทบกับร่างกาย ปกติเขาจึงอดทนเอาเอง หมดสติไปก็เป็นเรื่องปกติ
ซ่งชิงเหออุ้มลูกแฝดไปป้อนนมและเปลี่ยนผ้าอ้อมที่ห้องข้าง ๆ พอเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของแม่สามีดังมาจากห้องข้าง ๆ
เธอเร่งมือเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เสร็จ ก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองคนแล้วตรงไปยังห้องข้าง ๆ
ซ่งชิงเหอไม่ได้เข้าไปทันที เพียงยืนชะโงกดูอยู่ตรงหน้าประตู
ตอนนี้หลิวซิ่วร้องไห้จนแทบขาดใจ ส่วนลู่หวยเฉินก็ฟื้นแล้ว กำลังพูดคุยกับหลิวซิ่วที่ไม่ได้พบกันมานาน
ซ่งชิงเหอสายตาดี แวบเดียวก็เห็นว่าขอบตาของลู่หวยเฉินแดงนิด ๆ รูปร่างหน้าตาของเขาคล้ายกับในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีเพียงรูปร่างที่เปลี่ยนไปเท่านั้น
ตอนนี้ลู่หวยเฉินผอมลงกว่าก่อนอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำ ริมฝีปากซีดเผือด สีหน้าก็อ่อนล้า ดูก็รู้ว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ