“กล้ามากำเริบเสิบสานถึงถิ่นเรา คืนนี้คอยดูเถอะว่าจะจัดการพวกมันยังไง!” เสี่ยวหลี่กดเสียงด่าพึมพำ พูดจบก็เรอออกมาอีกหนึ่งที
อาหารนี่อร่อยเกินไปแล้ว ให้คนสองกลุ่มนี้กินช่างเสียของจริง ๆ ไม่สู้ยัดเข้าท้องเขาให้หมดเสียยังดีกว่า
ผู้อาวุโสฉีเคี้ยวสเต๊กในปาก พลางถามอย่างสงสัยว่า “จะจัดการยังไงดี? หรือจะลงมือ…”
พูดพลาง เขาก็ทำท่าปาดคอเงียบ ๆ คนมากันตั้งเยอะ จะกำจัดไปสักสองสามคนก็คงไม่เป็นไร
ซ่งชิงเหอเหลือบมองทางกลุ่มคนญี่ปุ่น แล้วพยักหน้า “อืม ฆ่าไปสักสองสามคน จะได้กินเสบียงน้อยลง”
ตอนนี้ยังเป็นยุคที่ทุกคนประหยัดกัน เธอเคยเห็นกับตาว่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือขาดแคลนสิ่งของเพียงใด จึงทนเห็นคนทิ้งขว้างอาหารไม่ได้
เธอคิดว่าฆ่าคนไปสักสองสามคนเพื่อประหยัดอาหารเป็นความคิดที่เข้าท่า
พอซ่งชิงเหอพูดจบ เสี่ยวเฟยกับหลินเอ้อร์และคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยทันที
หลินเอ้อร์ว่า “ใช่แล้ว ต้องประหยัด!”
ลู่หวยเฉินยิ่งชมซ่งชิงเหออย่างไม่ลืมหูลืมตา “ชิงเหอ คุณคิดรอบคอบมาก”
ถ้าคนพวกนี้กล้าคิดไม่ซื่อ เขาก็กล้าจับพวกมันใส่กระสอบ เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของเขา แต่เป็นคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาข้างบน
รักษาหน้ากันไว้ก็พอแล้ว แต่ถ้าคนพวกนี้ยั่วยุไม่เลือกหน้า จะไม่ตอบโต้เลยก็คงขี้ขลาดเกินไป แม้ประเทศกำลังพัฒนา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องยอมถูกเหยียดหยามในถิ่นของตัวเอง
ถ้ามีใครทำให้เราไม่พอใจ ก็ต้องเอาคืนแน่นอน แค่ว่าจะใช้วิธีไหนเท่านั้น เพราะคนจีนให้ความสำคัญกับวิธีการ…