ผู้อำนวยการเหรินที่เฝ้าดูเรื่องสนุกอยู่ตลอดอดไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา
เขายกมือโอบไหล่ผู้อาวุโสฉี แล้วพาอีกฝ่ายขยับไปด้านข้างพลางพูดว่า “เขาเป็นสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันนะ ผู้อาวุโสฉี อย่าเข้าไปยุ่งเลย ถ้าอยากออกไปเดินเล่น ผมก็ยอมสละชีวิตไปเป็นเพื่อนคุณเอง”
งานแลกเปลี่ยนจะเริ่มขึ้นในอีกสองวัน ช่วงนี้นอกจากส่งเอกสารแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรต้องทำ ไปเดินเล่นกับตาแก่นี่สักหน่อยก็ได้
ผู้อาวุโสฉีสะบัดไหล่ ปัดมือของผู้อำนวยการเหรินที่พาดอยู่บนไหล่ทิ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ใครจะอยากไปกับคุณกัน”
พูดจบก็เดินฉับ ๆ ออกไป
“เฮ้! ตาแก่นี่วางท่าจริง ๆ เลยนะ” ผู้อำนวยการเหรินโมโหจนหัวเราะออกมา
พอเสี่ยวหลี่เห็นผู้อาวุโสฉีเดินฉิวออกไป เขาก็รีบตามไปด้วย ออกมาข้างนอกจะเดินคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวถูกไอ้ญี่ปุ่นนั่นจับใส่กระสอบยังไม่รู้ตัว
ซ่งชิงเหอไม่ได้กลับห้องทันที แต่ตามทุกคนไปที่ห้องของผู้อาวุโสฉี ห้องฝั่งตรงข้ามเป็นห้องของเมิ่งหลิง ตอนนี้ปิดประตูสนิท แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
ภายในห้อง หลินเอ้อร์ดูตื่นเต้นอยากลงมือเต็มแก่ “คืนนี้เราจะจัดการยังไงดี? สุ่มจับใครสักคนใส่กระสอบดีไหม ฉันอยากเล่นงานพวกคอแดงนั่น”
ที่จริงเขาอยากพูดถึงลิน่า แต่เธอเป็นหมอที่มาร่วมงานแลกเปลี่ยน จะลงมือกับเธอก็คงยากมาก ได้แต่ระบายกับคนอื่นแทน
เสี่ยวเฟยประหลาดใจเล็กน้อย “จะลงมือจริง ๆ เหรอ วันนี้เพิ่งวันแรกเองนะ”