คนอื่น ๆ ก็หันไปมองรถบรรทุกคันเล็กที่กำลังแล่นเข้ามา
หลิวซิ่วรีบเดินออกไปโบกรถให้จอดตรงนี้ ไม่นานก็มีคนงานขนของสองคนลงจากรถ
“สวัสดีครับคุณป้า นี่คือตู้เย็นกับเครื่องซักผ้าที่คุณป้าซื้อจากห้างสรรพสินค้าของเรา รบกวนตรวจสอบแล้วเซ็นชื่อด้วยครับ” คนงานคนหนึ่งยื่นเอกสารให้หลิวซิ่วตรวจดู
หลิวซิ่วอ่านไม่ค่อยออก จึงยื่นให้ซ่งชิงเหอที่เดินตามออกมาด้วย
ซ่งชิงเหอตรวจสอบเอกสารแล้วพยักหน้าให้คนงาน “รบกวนด้วยนะคะ ยกของเข้าไปได้เลยค่ะ”
คนงานยิ้มกว้าง “ไม่ลำบากเลยครับ เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”
พูดจบ ทั้งสองก็เริ่มขนของ
เพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูต่างสงสัยใคร่รู้ หญิงชราคนหนึ่งชี้กล่องใบใหญ่สูงตระหง่านแล้วถามว่า “นี่เครื่องซักผ้าใช่ไหม เครื่องซักผ้าซักผ้าให้สะอาดจริงหรือเปล่า แล้วตู้เย็นเก็บอาหารไว้ได้หลายวันจริงไหม ถ้าเก็บไม่ได้หลายวันจะทำยังไง พวกเธอรับคืนหรือเปล่า”
แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่าหนูซ่งพูดเล่นเสียอีก ไม่คิดว่าจะซื้อของมาตั้งเยอะจริง ๆ ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว...” ป้าคนหนึ่งอ้าปากค้างพลางถอนใจ
หญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานคนหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว มีเงินก็ไม่ควรใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้ เอาเงินมากมายขนาดนี้ไปใช้จ่ายในบ้านคงอยู่ได้หลายปีเลยนะ อย่างตู้เย็นอะไรนั่น ฉันเคยเห็นในห้างสรรพสินค้า เครื่องหนึ่งราคาหลายร้อยหยวนแน่ ๆ เครื่องซักผ้าก็คงไม่ถูกเหมือนกัน”