ตอนที่ 347 ชายผู้เป็นพรหมลิขิตของเมิ่งหลิง
ตอนนี้เป็นเวลา 23.00 น. แล้ว แต่ในร้านกาแฟของเกสต์เฮาส์ยังมีผู้คนอยู่ไม่น้อย บรรดาผู้เข้าร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์จากประเทศต่าง ๆ ต่างอยากผ่อนคลายกันสักหน่อย แม้ที่นี่จะเป็นร้านกาแฟ แต่ก็มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้บริการด้วย
พรุ่งนี้ก็จะเริ่มการถอนพิษแล้ว ทุกคนจึงอยากใช้คืนนี้พักผ่อนให้สบาย
ภายในร้านกาแฟมีแสงไฟสลัว เสียงพิณกู่เจิงอันไพเราะลอยมา เป็นนักดนตรีที่ทางร้านจัดไว้โดยเฉพาะ เพราะอยากให้ชาวต่างชาติกลุ่มนี้ได้สัมผัสวัฒนธรรมจีน
ทอมเป็นคนจองที่นั่ง ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถึงได้เลือกโต๊ะตรงมุมในสุด ที่นี่ไม่เพียงแสงสลัว แต่ยังมีไม้ประดับสูงสองกระถางกั้นพื้นที่ด้านนอกออกไปด้วย
โต๊ะมีขนาดเล็ก ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน แสงไฟสลัวช่วยแต่งแต้มบรรยากาศให้ชวนเขินอายขึ้นอีกหลายส่วน
เมิ่งหลิงประคองถ้วยกาแฟไว้ พลางเอ่ยเสียงเบา “คุณหมอทอม คุณเป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ เลยค่ะ…”
นี่เป็นการออกเดตครั้งแรกของทั้งคู่ แต่เขากลับจัดเตรียมทุกอย่างอย่างใส่ใจ ทำให้เธอรู้สึกว่าได้รับความสำคัญ หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
ดวงตาของเธอชุ่มฉ่ำ มองทอมอย่างเปี่ยมรัก
“เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว คุณเมิ่งเองก็อ่อนโยนมาก ลองชิมเค้กนี่ดูสิ รสชาติอร่อยมาก เพื่อน ๆ ของผมที่ประเทศเอฟชอบกินกันมากเลย” ทอมมีสีหน้าอ่อนโยน สายตาที่มองเมิ่งหลิงคล้ายกำลังมองคนรัก
เมื่อสบตากัน เมิ่งหลิงก็มองทอมอย่างหลงใหล ดวงตาสีฟ้าของเขาช่างงดงามเหลือเกิน