เฉาเหมยจ้องโจวจินเสวี่ยอย่างเดือดดาล เส้นประสาทที่เธอข่มกลั้นมาตลอดช่วงนี้ขาดผึงลงในที่สุด
“ตกลงเธอเป็นน้องสามีฉันหรือน้องสามีหล่อนกันแน่? ทำไมถึงได้ไม่รู้ความขนาดนี้ ช่วยคนนอกมารังแกพี่สะใภ้ตัวเอง มีใครสั่งสอนเธอมาบ้างไหม?” เฉาเหมยโมโหจนพูดไม่รู้เรื่อง ถ้อยคำที่หลุดออกมาจึงรุนแรงไร้ความยั้งคิด
โจวจินเสวี่ยเบิกตากว้าง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอตะโกนเสียงดัง “เธอบอกว่าฉันไม่มีใครสั่งสอนงั้นเหรอ? เธอกล้าพูดว่าฉันไม่มีใครสั่งสอนอย่างนั้นเหรอ?!”
เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเฉาเหมยจะมีด้านใจร้ายถึงเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่อีกฝ่ายพูดจาใจร้าย ใบหน้าก็ดูอัปลักษณ์ขึ้นมาทั้งคน
โจวจินเสวี่ยจ้องเฉาเหมย แววตาจากความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ ราวกับเพิ่งได้รู้จักอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก
เสียงแหลมสูงของโจวจินเสวี่ยยิ่งกระตุ้นอารมณ์เฉาเหมยให้พลุ่งพล่าน เสียงของเธอจึงดังและแหลมขึ้นกว่าเดิม “เธอมันไม่มีมารยาท! ยัยหน้าด้านไร้การอบรมอย่างเธอ คิดว่าคนอื่นไม่รู้เหรอว่าวันนี้มาทำอะไร ข่าวลือข้างนอกแพร่ไปทั่วแล้ว เธอเสนอตัวมาให้คนเลือกถึงที่แบบนี้…”
นี่คือสิ่งที่เธอคิดในใจ เฉาเหมยรู้ทันความคิดของคนบ้านโจวดี พวกเขาก็แค่อยากให้โจวจินเสวี่ยได้เป็นภรรยานายทหาร ไม่รู้จักดูตัวเองเสียบ้างว่ามีดีแค่ไหน!
คำพูดของเฉาเหมยทำให้โจวจินเสวี่ยตาแดงก่ำ เธอพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“อีตัวเล็ก! แกว่าฉันไม่มีใครสั่งสอนงั้นเหรอ!” ป้าเจิ้งพุ่งเข้ามาจากข้างนอก คว้ากางเกงในที่ยังซักไม่เสร็จมาสวมคลุมหัวเฉาเหมยทันที