ผู้อาวุโสฉีประสบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สะเทือนใจที่สุดในรอบเกือบ 30 ปี
“อาจารย์...อาจารย์ยังมีวิชาติดตัวด้วยหรือครับ...” เขามองข้าวของที่กองอยู่เต็มพื้น ซึ่งนำไปให้แล้วกลับคืนมา ก่อนพึมพำกับตัวเอง
หรือของพวกนี้ไม่ได้ถูกอาจารย์เอามาคืน? เมื่อคืนเขาหลับสนิทขนาดนั้นเลยหรือ ถึงกับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนขนของเข้ามาตั้งมากมาย?
ผู้อาวุโสฉียืนนิ่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับไปโรงพยาบาลเพื่อขอลาหยุดทันที ถ้ายังฝากตัวเป็นศิษย์ไม่สำเร็จ เขาก็จะไม่กลับไปทำงานอีก!
ห้านาทีต่อมา ชายชราก็ปั่นจักรยานไปโรงพยาบาลทหาร ท่านผู้อำนวยการเหรินยังไม่ทันเปิดประตูห้องทำงาน ก็เห็นผู้อาวุโสฉีเดินย่องเข้ามาแล้ว
ทุกวันนี้ท่านผู้อำนวยการเหรินเห็นผู้อาวุโสฉีก็ปวดหัว ชายชราตัวเล็กคนนี้ช่างก่อเรื่องเก่งเหลือเกิน นับตั้งแต่คราวก่อนที่เขาแอบเก็บธูปช่วยสงบใจไว้หลายดอก ทุกครั้งที่เจอหน้า ชายชราคนนี้ก็เริ่มเหน็บแนมเขาทันที
คำพูดประชดประชันของอีกฝ่ายพรั่งพรูออกมาเป็นชุด ๆ หากเป็นคนอื่น ท่านผู้อำนวยการคงโมโหไปนานแล้ว แต่ดันเป็นชายชราตัวเล็กคนนี้...
พอเห็นผู้อาวุโสฉีเดินเข้ามา ท่านผู้อำนวยการเหรินก็อดตั้งการ์ดไม่ได้ ชายชราตัวเล็กคนนี้รับมือยากเหลือเกิน โดยเฉพาะหลังได้ใช้ธูปช่วยสงบใจแล้ว การนอนหลับของเขาก็ดีจนน่าอิจฉา
เมื่อคืนผู้อาวุโสฉีนอนตอนดึก แต่วันนี้ยังดูสดชื่น ดวงตาเป็นประกาย คราวนี้เขาไม่ได้พูดจาประชดประชัน เพียงเดินเข้าไปเคาะโต๊ะทำงานของท่านผู้อำนวยการเหรินเบา ๆ แล้วประกาศว่า “ผมมาขอลาหยุด ตั้งแต่วันนี้ผมจะหยุดงานไปก่อน”