ซ่งตัวตุนไม่คิดเลยว่าครั้งแรกที่แอบเข้าไปในป่าละเมาะจะมีคนเห็นเข้า แต่ที่จริงเขาก็มีใจคิดอะไรอยู่บ้าง
เขามีเงินและยินดีให้ยืมก็จริง แต่จะให้ยืมเปล่า ๆ คงไม่ได้ คิดดอกเบี้ยสักหน่อยก็ไม่เกินไปใช่ไหม?
หน้าตาของเฉินชุนเฉ่าถือว่าดูดีในหมู่คนชนบท อายุเพิ่งสามสิบต้น ๆ และอ่อนกว่าซ่งตัวตุนไม่น้อย
“พี่ตัวตุน แล้วเงินที่พี่รับปากว่าจะให้ฉันยืม เมื่อไรจะให้ล่ะ...” เฉินชุนเฉ่ามองซ่งตัวตุนอย่างมีความหวัง
ขอแค่ได้เงินมา ต่อให้คนเอาไปนินทาบ้างก็ช่างเถอะ
ตอนนี้ซ่งตัวตุนจะไปมีเงินที่ไหน เขากระแอมแล้วพูดว่า “ฉันให้เธอยืมได้ 100 หยวน แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ ต้องรออีกสองสามวัน บ้านเธออยู่หลังไหนข้าง ๆ กัน ไว้ถึงตอนนั้นฉันจะไปหา”
เฉินชุนเฉ่าร้อนใจขึ้นมา “ทำไมตอนนี้ไม่ได้ล่ะ ฉันต้องใช้เงินจริง ๆ พี่ตัวตุนให้ฉันยืมตอนนี้เลยเถอะ”
เธอก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ทำท่าจะคว้ามือซ่งตัวตุน ทำเอาเขาตกใจรีบถอยหลังไปสองก้าว
ซ่งตัวตุนทำหน้าบึ้งแล้วบอกว่า “บ้านฉันเพิ่งโดนขโมย เงินถูกขโมยไปหมด เธอจะไม่ให้เวลาฉันหน่อยหรือไง? ถ้ารอไม่ได้ก็ช่างเถอะ”
คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ก็เป็นชาวนาจน ๆ บ้านไหนจะควักเงิน 100 หยวนออกมาได้ในคราวเดียว
พอเห็นซ่งตัวตุนไม่พอใจ ทั้งยังบอกว่าที่บ้านถูกขโมย เฉินชุนเฉ่าก็คิดว่าเขาไม่อยากให้ตัวเองยืมเงิน จึงรีบพูดว่า “ฉันรอได้ ฉันรอได้ พี่ตัวตุนมีเงินเมื่อไรก็อย่าลืมมาหาฉันนะ บ้านฉันอยู่ท้ายหมู่บ้านหล่วนสือ หลังที่สามนับจากท้าย หาไม่ยากหรอก”