“ผู้บังคับกองพันลู่ ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากับฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันไม่มีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเลยจริง ๆ รับรองว่าจะซื้อเสร็จเร็ว ๆ แล้วกลับมา ฉันเลี้ยงข้าวคุณ ดูหนังกับคุณก็ได้นะคะ ได้ไหม...” เมิ่งหลิงบิดตัวออดอ้อน
คนรอบข้าง: ……
ขนลุกซู่ไปหมด ยังไม่ทันรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย สหายคนนี้ก็พุ่งเป้าไปที่ผู้บังคับกองพันลู่ตั้งแต่เข้ามา จากนั้นก็ลากเขาไปห้างสรรพสินค้าให้ได้
ไม่รู้โผล่มาจากไหน ช่างน่าแปลกจริง ๆ
ลู่หวยเฉินเริ่มหมดความอดทน กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่กลับเห็นภรรยาคนสวยของตัวเองยืนอยู่ตรงประตูเสียก่อน
ซ่งชิงเหอเพิ่งแช่น้ำจากธารน้ำวิเศษมา ผิวพรรณจึงดูดีและผุดผ่องกว่าเดิม ไม่เรียกว่าผิวใสชุ่มฉ่ำแล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก?
วินาทีถัดมา ลู่หวยเฉินก็ก้าวฉับ ๆ ไปอยู่ข้างซ่งชิงเหอ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ภรรยา พักผ่อนพอแล้วใช่ไหม พอดีเลย พวกเรากำลังรอไปกินข้าวที่ร้านอาหารพร้อมคุณอยู่”
ทั้งประกาศความซื่อสัตย์ ทั้งบอกเมิ่งหลิงไปในตัวว่าตัวเองมีเจ้าของแล้ว
ซ่งชิงเหอมองลู่หวยเฉินทีหนึ่ง แล้วมองเมิ่งหลิงอีกที ก่อนแอบบ่นในใจว่าเรียกผึ้งเรียกแมลงจริง ๆ แต่เห็นอีกฝ่ายรู้จักวางตัวดีแบบนี้ เธอก็ไม่คิดจะถือสา
พอเมิ่งหลิงเห็นซ่งชิงเหอ แววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเป็นสาวท้องถิ่นจากเมืองหลวง เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ดี แถมยังหน้าตาสะสวย เป็นสาวน้อยที่ใคร ๆ ก็เอ็นดู
เมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน เธอถือว่าโดดเด่น ทั้งครอบครัวและพ่อแม่ก็มีฐานะดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับเลือกให้มาเป็นล่ามในการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครั้งนี้