ซ่งชิงเหอจนปัญญาจะตอบอยู่บ้าง แต่ก็ยังพยายามเอาใจเขาอย่างสุดความสามารถ
ลู่หวยเฉินรับรู้ได้ จึงพอใจเป็นอย่างมาก
ทั้งยังรักษาหน้าไว้ได้ แถมยังมีความสุขสุด ๆ จนหัวใจเต้นแรงไปทั้งอก ราวกับร่างกายถูกเติมเต็มด้วยฟองอากาศเบาสบาย...
เขาปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่ง
ผลจากความสุขของลู่หวยเฉินคือ วันรุ่งขึ้นซ่งชิงเหอไม่ได้ไปร้านยา แม้ทั้งคู่จะมีลูกกันแล้ว แต่ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ ก็ยังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น
ซ่งชิงเหอก็ยอมตามใจเขาเป็นครั้งคราวแบบนี้ได้ ไม่ได้รู้สึกขัดใจอะไร
ตอนที่เธอกำลังสะลึมสะลือ ลู่หวยเฉินก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาลูบแก้มเธอพลางบอกว่า “ชิงเหอ วันนี้ผมต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ”
เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกตั้งแต่เมื่อคืน แต่ไม่มีโอกาส จึงต้องมาบอกตอนนี้
“อืม” ซ่งชิงเหอตอบส่ง ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟังเข้าไปหรือเปล่า
เห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ ลู่หวยเฉินก็ไม่รู้ทำไมถึงอยากฉวยโอกาสพูดอีกสักสองสามประโยค...
“กู้หย่วนไม่ใช่คนดี นิสัยแย่ จิตใจต่ำทราม คุณ...คุณอย่าไปมาหาสู่กับเขาเลย หรืออย่างน้อยก็ไปมาหาสู่ให้น้อยหน่อย”
“...ถ้าจำเป็นต้องติดต่อกันจริง ๆ ก็ต้องรักษาระยะห่าง เขาเชื่อถือไม่ได้...”
“เขาไม่ใช่คนดีนะ ชิงเหอ ถ้าคุณยังมีใจให้เขา...ยิ่งไม่ควรเข้าใกล้เขา...”
“...” พูดต่อไม่ไหวแล้ว
“ซ่งชิงหย่าก็ไม่ดีเหมือนกัน ต้องอยู่ให้ห่างไว้ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไปหาผู้พันฮั่น หรือไม่ก็ปรึกษาแม่”
“อืม แล้วก็อยู่ให้ห่างซูเสวี่ยถิงด้วย เธอมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เธอมาเพื่อทำลายครอบครัวแสนสุขของเรา ตอนนี้ผมถักของเล่นด้วยเข็มโครเชต์เป็นแล้ว ซือฉีน้อยกับหนิงหนิงน้อยอยากได้แบบไหน ผมก็ทำให้ได้หมด”