“แม่ เฉาเหมยเธอ...” สีหน้าของโจวกั๋วเจิ้งดูไม่สู้ดีนัก
เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นตอนที่เขาเอาอาหารไปส่งเมื่อครู่นี้
ป้าเจิ้งถามต่อทันที “เป็นอะไรไป เสี่ยวเหมยเป็นอะไร เธอไม่ชอบอาหารที่ลูกเอาไปให้หรือ?”
ด้วยนิสัยของเฉาเหมย แค่หลับตาป้าเจิ้งก็เดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายคงเอาแต่ใจ
โจวกั๋วเจิ้งส่ายหน้า “เธอไม่ได้กิน ต่อไปไม่ต้องเรียกเธอไปกินอะไรแล้ว เราอยู่กันอย่างสบายใจก็พอ แม่ช่วยบอกน้องสาวด้วยว่าไม่มีธุระก็อย่าไปหาเฉาเหมย ช่วงนี้เฉาเหมยอารมณ์ไม่ค่อยดี”
ความจริงเมื่อครู่ตอนเขาถือกระติกเก็บความร้อนไปหา เฉาเหมยก็พูดตรง ๆ ให้เขาส่งน้องสาวกลับไป ไม่อย่างนั้นก็ให้พ่อแม่กลับไปด้วย เขาพยายามอธิบายเหตุผลให้อีกฝ่ายฟังอยู่สองสามคำ สุดท้ายเธอกลับปัดกระติกเก็บความร้อนของเขาตกพื้น
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมช่วงนี้เฉาเหมยถึงอารมณ์ร้ายขนาดนั้น ในดวงตาของเธอ เขามองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ เลย
ป้าเจิ้งฟังโจวกั๋วเจิ้งพูดแล้วก็เข้าใจ พยักหน้าให้ ก่อนหันไปช่วยเก็บกวาดห้องครัว
โจวกั๋วเจิ้งเรียกเธอไว้ “แม่...”
น้ำเสียงลังเล สีหน้าดูครุ่นคิดไม่ตก
ป้าเจิ้งสงสัย “มีอะไรอีกล่ะ?”
โจวกั๋วเจิ้งเองก็จนปัญญา ช่วงนี้ความรู้สึกและมุมมองที่เขามีต่อเฉาเหมยเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน
“แม่ เอ่อ... แม่คิดว่าเฉาเหมยชอบผมหรือเปล่า?” ลำคอของโจวกั๋วเจิ้งแดงขึ้นเล็กน้อย
ผู้ชายตัวโตถามเรื่องแบบนี้มันช่างกระมิดกระเมี้ยน แต่เขาไม่มีใครให้ถามนอกจากแม่ เรื่องนี้เขาใส่ใจมากจริง ๆ