หลิวซิ่วแปลกใจเล็กน้อยที่ซ่งชิงเหอจู่ ๆ ก็ถามแบบนี้ แต่เธอก็ยังตอบว่า “ฉันได้ยินเสี่ยวชุ่ยพูดว่าเสี่ยวโจวลูกชายของเธอรักเฉาเหมยมาก ปกติความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูดี ถ้าเสี่ยวโจวกลับมาแล้วเฉาเหมยไม่ยอมรับ หรืออ้อนวอนไม่ให้หย่า ฉันว่าพวกเขาคงหย่ากันยาก...”
เรื่องของสามีภรรยา คนเป็นแม่ก็เข้าไปยุ่งยากเหมือนกัน เกิดเสี่ยวโจวยืนกรานไม่หย่า แถมถูกเฉาเหมยทำให้หลงหัวปักหัวปำขึ้นมาล่ะ?
เรื่องนี้ไม่มีใครพูดได้แน่ชัด
ซ่งชิงเหอเท้าคางพลางพูดว่า “เฉาเหมยทำเรื่องแบบนี้ ป้าเจิ้งคงไม่คิดช่วยปรับสภาพร่างกายให้เธอแล้วใช่ไหม”
หลิวซิ่วพยักหน้า “แน่นอน ต่อให้เสี่ยวโจวอยากให้ช่วย เธอก็คงไม่ยอมอยู่ดี”
เรื่องนี้ขัดขวางได้ แค่ใช้วิธีเจ้าเล่ห์สักหน่อยก็พอ
ซ่งชิงเหอถามว่า “ถ้าอย่างนั้น ผู้การโจวคงมีลูกยากไปอีกพักใหญ่เลยสินะ”
“แน่นอน เสี่ยวโจวก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังถูกเฉาเหมยถ่วงเวลาแบบนี้อีก น่าสงสารจริง ๆ” หลิวซิ่วพูดจบก็ถอนหายใจ
พอมองบ้านคนอื่นแล้วหันกลับมามองบ้านตัวเอง เธอก็พอใจจนแทบไม่มีอะไรจะพูด ถึงได้ว่าความสุขเกิดจากการเปรียบเทียบกันนี่แหละ
ซ่งชิงเหอพูดต่อว่า “ฉันว่าป้าเจิ้งชอบต้าหยามากนะ แม่คิดว่ายังไง ถ้าให้ต้าหยาไปอยู่กับป้าเจิ้งล่ะ”
“หา! ชิงเหอ นี่ลูกหมายความว่ายังไง เรื่องแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ!” หลิวซิ่วอุทาน สีหน้าตื่นตะลึง
อะไรคือให้ต้าหยาไปอยู่กับป้าเจิ้ง จะเอาเด็กมาเลี้ยงกันได้ตามใจหรือไง? พ่อแม่ของเด็กก็ยังอยู่ครบทั้งคู่
ซ่งชิงเหอกะพริบตาปริบ ๆ “เดี๋ยวเราไปถามป้าเจิ้งกัน ดูว่าเธอคิดยังไง”