สะใภ้น้อยที่ร้องไห้จนตาบวมมองห่อผ้าที่คุ้นตาในอ้อมแขนซ่งชิงเหอ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว กลอกตาแล้วเป็นลมไปทันที
ป้าข้าง ๆ รีบรับตัวเธอไว้ พลางร้องไห้โฮว่า “ลูกแม่เอ๊ย ลูกเป็นอะไรไปไม่ได้นะ ไอ้พ่อค้ามนุษย์สารเลวนั่นทำให้ลูกลำบากแทบตาย...”
น้ำตาไหลอาบแก้ม
คนที่เกาะหน้าต่างรถไฟชะโงกมองออกไปต่างมีแววเห็นอกเห็นใจ
สะใภ้น้อยคนนี้ชื่อจงเซียงเหลียน เป็นแม่ของเด็ก เธอยังไม่พ้นเดือนก็เชื่อฟังคำสามี อุ้มลูกขึ้นรถไฟมุ่งหน้าไปบ้านสามีที่เมืองหลวง
คนที่กอดจงเซียงเหลียนร้องไห้คือแม่ของเธอ ป้าเหมย ทั้งคู่เป็นคนท้องถิ่นในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ จงเซียงเหลียนได้แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นเพราะเขามาทำงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วถูกตาต้องใจเธอ ฝ่ายชายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ พอได้เสียกับเธอแล้วกลับไม่ยอมแต่งงาน
แรก ๆ จงเซียงเหลียนก็เกาะติดเขา ขอให้มอบสถานะให้ แต่ฝ่ายชายบอกว่าตัวเองยังมีอนาคตอีกไกล หากแต่งงานกับเธอตอนนี้ บางทีอาจต้องติดอยู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญของภาคตะวันตกเฉียงเหนือไปตลอดชีวิต
ชายคนนั้นหลอกจงเซียงเหลียนว่าเขาจะกลับเมืองหลวงไปก่อน รอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่อยกลับมารับเธอไปเมืองหลวง ทั้งยังกำชับไม่ให้เธอเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแม่หรือผู้ใหญ่ฟัง
ชายจากเมืองหลวงมีความรู้กว้างขวาง อีกทั้งยังเป็นคนมีการศึกษา จงเซียงเหลียนจึงถูกเขาหลอกจนหัวหมุน คำหวานกับคำสัญญาที่เขาพูดออกมามีเป็นกระบุง
จงเซียงเหลียนถูกเขาปั่นหัวจนไม่รู้ทิศรู้ทาง สุดท้ายก็ไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย ปล่อยให้ชายคนรักกลับเมืองหลวงไป แล้วเฝ้ารอวันที่เขาจะมาสู่ขอด้วยใจเปี่ยมหวัง